Beste
Ik zal kort even de situatie schetsen voor mezelf en mijn vrouw. Wees aub eerlijk in jullie mening want dit is de enige manier voor mij eruit te geraken.
Ik en mijn vrouw zijn 7 jaar getrouwd. We waren aan het bouwen en sinds 2 weken heeft ze me verlaten. Ze loopt al maanden ongelukkig zegt ze, ze heeft een verstikkend gevoel, haar hart doet zeer en ze kan niet meer slapen en weent soms in bed naast me. Ikzelf was enorm verschoten maar dan kwam de klop. Ik loop als sinds de bouw als een zot, ik ben gejaagd, ik sliep maximaal 6uur per dag, ik werkt soms tot 2-3u 's nachts en was mijzelf niet meer. Ieder overlijdensbericht trok ik me aan, ik zag alles zwart in, heb me de laatste maand enkele keren zeer kwaad gemaakt omdat ik er niet meer tegen kon, tegen alles, ik loop al meer dan een jaar ongelukkig op mijn werk. Ik ben naar een dokter geweest, ik zit met een depressie en pak al 2 weken anti-depressiva. Ik ga naar een psychologe en voel me al stukken beter. Ik versta mijzelf ook beter nu, waarom ik bepaalde zaken doe en voel me weer de oude worden, ik kan het leven weer tegemoet lachen. Jammergenoeg weegt de situatie met mijn vrouw nog altijd op mij en dit zal nog een tijdje zo duren. We hebben mekaar de tijd gegeven om tot onszelf te komen maar ik krijg het gevoel dat het bij haar ook niet allemaal goed zit.
Vroeger was spontaan, lief, vriendelijk, luisterbereid, grappig, had ze een zeer goede band met haar ouders, was ze bang om alleen in het huis te zijn, wou ze een huis dat versiert was met foto's zodat het gezellig is.
Sinds we uit elkaar zijn is ze nu helemaal omgekeerd. Ze is 10kg vermagert in 10 dagen, ze zegt dat ze al maanden ongelukkig loopt, ze overslaapt zich en was al enkele keren te laat op haar werk, iedereen die niet hetzelfde gedacht heeft over onze breuk ontwijkt ze, haar ouders ontwijkt ze en blaft ze af als ze hun mening willen zeggen, ze zegt dat ze het gezellig vindt alleen in het huurhuis (terwijl ze vroeger altijd zei dat ze niet graag alleen is) terwijl ze er alle foto's heeft weggehaald. Ze zegt dat ze weer wil leven, dat ze weer haarzelf wil zijn maar ergens versta ik het allemaal niet meer. Haar dokter zegt dat ze sterk is en ze enkele slaapmiddelen nodig heeft. Ik vroeg haar om mee te gaan naar mijn psycholoog maar voorlopig weigert ze. Ik zei haar op de man af dat ze misschien ook met een depressie zit maar ze lacht het weg en zegt dat ze sterk genoeg is, dat haar dokter het gezegd heeft en daarmee is de kous af. Relatietherapie is ook te vroeg op 24-jarige leeftijd maar wat weet de dokter ervan, ze is geen psychologe.
Toen ik woensdag met mijn vrouw sprak, was ze eerst zeer afstandelijk, daarna weende ze en daarna kon ze weer lachen.
Wat denken jullie hiervan? Ik herken veel patronen van toen ik ook ontkende dat ik niet goed bezig was en al reeds in een depressie zat.
Alvast bedankt op voorhand voor jullie meningen.
Hoi Piet Jan,
Zonder op details in te gaan, is mijn eerste reactie dat de problemen die jullie hebben niet zozeer met jullie relatie te makenn hebben. Ik denk eerder, dat jouw harde werken en oververmoeidheid bij haar eigen problemen heeft getriggerd. Daar zal ze zelf uit moeten zien te komen, los van jou. Jouw vrouw reageert zeer extreem vind ik, en om die reden vermoed ik dat ze een bepaalde persoonlijkheidsstoornis heeft. Maar als ik het lees ben ik bang, dat ze niet bereid is om enig onderzoek te ondergaan. Haar ontkenning is groot. Mijn idee is, dat hierbij relatietherapie niet in eerste instantie, dé meest voor de hand liggende weg is om te bewandelen. Naar mijn idee heb/had jij een depressie en jouw vrouw een andere stoornis. Ik denk dat het belangrijk is om daar eerst duidelijkheid in te krijgen. Hoe, daar kan ik niet veel zinnigs over zeggen. Als je hier iets in ziet, bespreek het dat als eerste met jouw psycholoog en neem vooral kleine stapjes tegelijk, met een korte termijn doel.
Ik hoop, dat je hier iets aan hebt en mee kunt.
Groeten van Marianne
Bedankt Marianne voor je reactie en raad.
Ergens wil ik wel geloven dat ze een stoornis heeft of een depressie omdat ik er me anders niet aan versta waarom ze zo extreem reageert. Niemand verstaat zich er eigenlijk aan uit onze vriendenkring maar ze durven hun gedacht niet doorzeggen tegen haar uit angst dat ze de mensen zou ontwijken.
Haar vader en moeder zeggen dat ze hun eigen dochter niet meer herkennen. Haar moeder zegt dat het net is of ze pubert maar ze is al 24 jaar. Of ze zou moeten zwanger zijn want we hebben een predictortest afgelegd en die was negatief dus dat sluit ik ook uit.
Zoals ik het nu zie en jij ook zoals ik afleid uit je reactie, hebben we beiden een probleem en moeten we dit eerst oplossen voor onszelf en daarna stap voor stap (babystapjes mss) naar elkaar toewerken en werken aan onszelf om weer hetzelfde pad te kunnen bewandelen. Jammergenoeg moet je er met 2 100% voor gaan en op dit moment is dit absoluut niet zo van haar kant uit.
De onzekerheid is moordend en iedereen die ons kent loopt er ongelukkig van. Soms heb ik het gevoel dat ik in een soap ben terechtgekomen of net zal wakker worden uit een nachtmerrie.
Nog iets dat me te binnenschoot. Ze zei me dat ze hoopte dat de bouw een stap vooruit ging zijn voor ons maar het was net omgekeerd. Ze zegt dat ze sindsdien (september 2010) ongelukkig loopt, zich gevangen voelt en de hele tijd zich gelukkig heeft voorgedaan om niemand te ontgoochelen, omdat ze andere mensen zo gelukkig maakt. Door zo te doen en er met niemand over te spreken heeft ze uiteindelijk iedereen ongelukkig gemaakt.
Oei, zwaar Piet-Jan.
heel veel sterkte voor nu.
We spreken elkaar vast nog wel.
Groet van Marianne
Oei, zwaar Piet-Jan.
heel veel sterkte voor nu.
We spreken elkaar vast nog wel.
Groet van Marianne
Ik vind het eng op deze site, dat er even een vermoeden van een persoonlijkheidsstoornis uitgesproken wordt.
Piet-Jan ik wil jou 1 ding meegeven: een persoonlijkheidsstoornis kan en mag alleen maar vastgesteld worden door een psycholoog of psychiater. En dat je vrouw zeer extreem zou reageren: wie zijn wij om over haar of over haar gedrag te oordelen. Wij kennen haar niet eens in het echt.
Ik weet alleen wel Piet-Jan het volgende: voor therapie en aan jezelf werken, moet zij zelf echt willen en hier aan toe zijn en gemotiveerd, pas dan kan therapie werken en dit geldt ook voor relatietherapie.
En Piet-Jan het is eigenlijk helemaal niet van belang wat wij ervan denken.
Doe en denk alleen maarwat jij zelf voelt van binnen en dit geldt ook voor je vrouw. En die onzekerheid is erg naar voor jou. Ik wens je heel veel sterkte met alles.