Beste lezers,
Ongeveer een jaar geleden leerde ik een heel leuk meisje kennen van destijds 21 jaar oud, ik ben zelf 20. Eerst waren we vrienden en gingen we goed met elkaar om als collega's. Ze vertelde mij over verschillende problemen met haar ex-vriendje, die had haar op zn zachtst gezegd flink belazer om er met een andere vriendin (die zij ook kende) ervan door te gaan. Ik liet blijken dat ik haar wilde helpen en ik merkte dat ze dat kon waarderen. Uiteindelijk voegde zij me toe op Facebook toen ze net 2 seconden de trein uitliep, en als jongen zijnde ga je daar natuurlijk op in. In die tijd wisselde we telefoonnummers, emailadressen en dergelijke uit. Ik bleef met haar praten maar was heel voorzichtig aangezien zij een Turkse afkomst heeft. Na veel weken besloten we uiteindelijk af te spreken en er ontstond een band. Helaas konden we niet teveel bij haar in de buurt afspreken omdat anders een van haar familieleden ons samen zou tegenkomen. Ik wist dat er veel problemen waren in het gezin waar zij vandaan kwam, ze wonen met 9 mensen samen in een huis en dit zorgt voor zoveel spanning. Ook is het zo dat die kinderen mishandeld werden en niet buiten mochten spelen, voorderest zijn er nog een aantal dingen gebeurd maar daar wil ik niet op ingaan. Ik merkte wel vaak aan haar dat ze soms bot en chagrijnig kon zien ( dit hebben vriendinnen dan ook weleens tegen haar gezegd).

We bleven afspreken en ik begon zoveel van haar te houden en dit liet ik ook blijken alleen ik merkte dat zij moeite had om te zeggen ''ik hou van je''. Dit gebeurde pas in de september 2011, in die tijd kwam zij veel bij mij over de vloer en heeft ze kennis gemaakt met mijn familie. Dit ging een tijd lang goed alleen kon zij nooit iets tegen haar zusjes vertellen. Best lastig, als je je eigen zussen niet meer kunt vertrouwen.

Rond eind september toen we gingen vieren dat we 6 maanden met elkaar hadden, waren we naar de stad geweest en hebben we er een leuke dag van gemaakt met zn tween. Uiteindelijk kwamen we savonds bij mij thuis en aan de eind van de avond merkte ik spanning in haar, ze moest opeens heel snel weg en wou niet dat ik mee ging naar beneden. Ik had toen alleen doei gezegd omdat ik verbaasd was wat er hier gebeurde. Die avond heb ik berichten gestuurd alleen heeft ze niet gereageerd tot begin van die middag daarop. Daarop vertelde ze dat het niet aan mij lag maar aan haarzelf en ze van die momenten kon hebben. Uiteindelijk kwam ze die maandag weer en hebben we er een leuke dag van gemaakt.

De weken daarna waren uitermate stressvol voor haar en ook voor mij en ze kon niet vaak meer langskomen, ik haalde haar wel op van werk maar ook daar was ze zeer chagrijnig en kortaf. Toen ik dagen daarna weer met haar sprak zei ze dat ze een depressie heeft en ze nergens meer zin in had en alleen maar dingen voor haar zelf wilde doen. Dit was zo lastig voor mij, ik heb het proberen te begrijpen maar ik kon het niet accepteren dat het meisje waar ik zoveel van hield diep zo afglijden. Daarom heb ik haar steun beloofd om dr hier uit te trekken en probeerde haar vaak te verassen opweg naar huis in de trein of wat dan ook, ik merkte dat ze het na de 3e keer niet leuk meer vond omdat ze ook met haar zus had afgesproken en dit haar planning in de war stuurde steeds. Ik heb in die maanden zoveel proberen te praten met haar alleen ze accepteerde niks meer en sprak ook nooit meer met me af of zegde de afspraak af. Dit terwijl ze wel met vriendinnen dingen ging doen. Ze zei vaak dat ik haar met rust moest laten.

Na 1,5 maand depressief en ontwijkend gedrag naar mij toe had ik besloten om haar eens een dag met rust te laten, dit accepteerde ze. Die avond belde ze me huilend om te vertellen dat ze heel erg naar en bot tegen collega's heeft gedaan, waaronder een andere jongen, laten we hem voor het gemak Bas noemen. Ik wist van toen het nog goed ging tussen haar en mij dat ze collegiaal contact had met hem dmv smsjes, ik heb toen wel gevraagd van wat is dit?
Ze vertelde me dat ze de zorg van haar ouders niet meer aankon+ de druk van school+mij en andere mensen. Ook de Turkse cultuur maakt het er allemaal niet makkelijker op. We hadden die avond heel veel gepraat en ik had haar veel adviezen gegeven over dat het misschien toch nuttig was om naar een pscyholoog te gaan om haar verleden te bespreken en haar depressie.

Het werd toen december, we hadden de maanden ervoor al enigszins afgesproken dat ze met kerst naar mij toe zou komen, nu vertelde ze me dat geen kerst ging vieren omdat ze geen mensen om haar heen wilde en niks wou weten van andere mensen en dat ze de twee dagen zou gaan werken omdat ze het geld hard nodig had. Ik vond dit natuurlijk heel erg klote maar onder het mom van depressie nam ik het maar aan. Ze zei dat we moesten praten omdat het niet meer goed ging tussen ons en ze mij nauwelijks te woord kon staan als ik vroeg hoe het gaat met haar.

Ook reageerde ze in die tijd nauwelijks op berichten van mij en ze vertelde dat we ook niet aan kerst of sinterklaas cadeaus zouden doen. Toen we een keer op werk waren zag ik haar met die Bas naar binnen lopen, ze gingen samen hun pauze houden omdat zij eerder waren begonnen. Toen sloegen bij mij alle vermoedens toe, omdat ik ook een keer meende te zien dat Bas berichten stuurde naar een adress met haar voorletter om te vragen of ze al thuis was, diezelfde letter die ook in haar msn naam staat. Een week later zag ik ook bericht naar ene '' zgatjuh'' staan om te vertellen dat ze het maar ''van dag tot dag moest bekijken'' Ik vermoedde al dat zij het was maar wist dit natuurlijk niet zeker.

De dagen daarna hadden we flinke ruzie gehad omdat ze mij een klap in mn gezicht had gegeven omdat ik voor de grap een doekje over haar pols een veegje gaf, zij zag dit als kinderachtig gedrag en ik ben boos weggelopen. Zij heeft toen niks gezegd en ook geen excuses gemaakt ervoor, ik moest het echt uit haar trekken dat we niet met elkaar zo om hoefden te gaan. En daarna vertelde ze me dat ze een relatie niet meer aankon vanwege haar persoonlijke situaties, ik begreep dit uiteindelijk en liet haar met rust. Na een paar dagen stuurde ik een sms bericht om te vragen hoe het ging met haar omdat ik ook niks meer hoorde, ze vertelde dat ze een tijdelijke telefoon had en daardoor alleen kon smsen en bellen. Ze zei dat het niet de bedoeling was om hele gesprekken te gaan voeren.

Een dag later was het oud en nieuw toen ze vroeg aan me wat ik die dag zou doen. Ik vertelde wat ik die avond zou doen en zij ook, gewoon een normaal gesprek. Ik stuurde een bericht die avond om 11 uur om haar een gelukkig nieuwjaar te wensen, ik zag dat ze het bericht had gelezen maar ze gaf pas op nieuwjaarsdag om 1uur smiddags een antwoord terug, die dag hadden we ook een normaal gesprek, weliswaar met blokkades maar wel gewoon normaal.
Een paar dagen later vroeg ze aan mij hoe het met me ging etcetera, en ik antwoorde daarop ook gewoon terug. Toen ik die vrijdag haar groette met ''hoi'' reageerde ze daar niet op en na 4 dagen wachten besloot ik het weer te proberen door hoi te zeggen. Ze vertelde me gelijk dat ik niet hoefde te vragen hoe het met haar ging maar ondertussen typte ik dat al. En ik vroeg waarom zou ik dat eigenlijk niet vragen? Ze vertelde me dat ze van niets of niemand vragen wilde hebben en dat ik me niet moest bemoeien met haar leven, toen antwoorde ik dat haar dan met rust zou laten.

Dit voelde zo pijnlijk en vernederend omdat ik wist dat ze wel met haar zusjes naar de bioscoop en naar andere uitjes ging maar niet eens met mij dingen wou uitpraten. Ook sprak ze weleens af met een vriendin weliswaar minder dan voorheen maar alsnog wel regelmatig. Hierdoor ben ik zo boos geworden dat ik haar oude blackberry contact had verwijderd. Die dag daarna zou ze haar oude telefoon weer krijgen en toen heeft ze waarschijnlijk gemerkt dat ik daar niet meer in stond, als reactie daarop ben ik verwijderd van haar twitter account. En die zelfde dag zag ik dat haar zusje Bas had toegevoegd op Facebook, toen dacht ik dat het niet klopte, omdat een normale collega nooit jouw zusje van 14 zomaar zou toevoegen. Blijkbaar was dat contact niet van 1 dag gekomen en stond ze wel voor open om met hem te praten. Dit vond ik zo erg dat ik haar tegelijkertijd ook van Facebook heb verwijderd en van msn.

Het is zo raar om de persoon die ik zo heb geprobeerd te steunen, te helpen door adviezen te geven en te vergeven nu zoiets doet. En alles was onder het mom van depressie en dat ze geen tijd/zin had om mij te zien. Ik heb zoveel lullige opmerkingen gehad en liep soms wel uren te wachten op een reactie van haar met als reden dat ze zich niet verplicht wou voelen die telefoon constant te dragen. Al die tijd heb ik zo lang gehoopt dat we weer konden praten en afspreken maar daar is het niet van gekomen, ik baal hiervan en ik denk dat het niet meer goed komt. Het meisje waarvan ik zo erg hield is helemaal veranderd en lijkt mij totaal vergeten te zijn.

Als iemand tips heeft zijn die welkom!!