Ik wil niet meer

Ik wil niet meer
Ik wil niet meer
Ik wil gewoon niet meer

Het is op
Het is over
Het is voorbij

Ik Wil niet meer
Ik wil niet meer
Ik wil gewoon niet meer

Het is...
Het is...
Ik wil gewoon niet meer

En nog eentje....

Waarom

Waarom zou ik vragen
naar het waarom van al mijn zorgen
waarom vragen naar het waarom,
als een antwoord niet bestaat?

Waarom vragen naar het waarom
van al mijn strijd en pijn?
Al zou het nu een ander zijn...

Waarom vragen naar het waarom
Wat boeit het,
wat maakt het uit
als het nu die ander was,
die ander waar ik veel om geef
maar voor mezelf
ach...waarom...

En voor nu even de laatste

Hemel,

Heer, is het waar
dat er een hemel is
een plek van rust en vrede?

Heer, is het waar
de pracht en praal
de gouden straten
zoals u in uw woord belooft?

Heer is het waar?
Want als het waar is
werkelijk en echt
dan wil ik sterven voor het leven
en leven voor de dood.

Bij deze mijn nieuwste creatie Thanx to Kaloe die me de tip gaf, voor de verjaardag van mijn man.

Helden

Wat denk jij,
zouden helden echt bestaan?
Je weet wel van die mensen
die draken weten te verslaan?
En prinsessen redden
van een onmogelijk bestaan?

Wat denk jij?
zouden helden echt bestaan?
Van die stille helden,
zachtjes op de achtergrond?
Waarvan zelden iemand ziet
dat ze er waren?

Wat denk jij?
zouden helden echt bestaan?
Stil en zachtjes
bewegend om je heen?
En als je dreigt te breken
ze plotsling naast je staan?

Ik kan je zeggen
dat helden echt bestaan
Het is geen droom
geen stille hoop
Ze zijn er levensecht
en eerlijk waar.

En ik kan het zeker weten,
want mijn man die is er één!!!

Mijn twee nieuwste maaksels

Toch niet naar Rome

Wat zou er gebeuren
Als je weg
niet meer naar Rome leidt
En je bent radeloos verloren
in het tikken van de tijd.

Wat zou er gebeuren
als je barre aardse tocht
geen doel meer heeft
en je enkel leeft
tot je adem het begeeft.

Zou je schelden? Zou je wenen?
Zou je doorgaan of begeven?
ach, maakt het eigenlijk nog uit
als je weg
toch niet naar Rome leidt

Pillen

Mijn lijf is nu
al maanden in gevecht
tegen de ziekte
die ik bij me draag

Nu krijg ik pillen
die mijn lijf
een handje zullen helpen
Ik slik ze trouw
elke ochtend weer
maar vanaf vandaag
hoeft dat niet meer

Mijn lijf is nu
al maanden in gevecht
tegen de ziekte
die ik bij me draag

De eerste pillen
waren niet de juiste
nu krijg ik andere
die het vast beter doen
Maar na zes weken blijkt
dat ook deze pillen
niet de juiste zijn

Mijn lijf is nu
al maanden in gevecht
tegen de ziekte
die ik bij me draag

Zo gaan we door
in het lottospel van medicijn
totdat we eindelijk weten
wat de juiste zijn
Of niet, wat soms
denk ik, is niet de ziekte,
maar de pillen mijn verlies

Hallo,

Ik was vandaag ook aan het schrijven/dichten, en ook al eerder, maar ik durf dit niet hier neer te schrijven. Ik bewaar ze wel voor mezelf. Ooit, als het beter gaat, kan ik ze dan teruglezen.

Gr. Annet

Toch een gedicht over de zee:

De zee lijkt oneindig stil.
Dan komt hij tot uitbarsting.
En barsten de golven los.
Deze gaan weer voorbij.
En dan is de zee weer rustig en kalm.
De schittering van de zon op de golven.
De kalmte van de branding.
De schepen in de verte.
De windmolens aan de horizon.
De golven die altijd maar doorgaan.
Rustige golven en wilde branding.
De zee blijft oneindig mooi.
De zee zal altijd en eeuwig mijn vriend blijven.
De zee zal altijd in mij zijn.
Met zijn rust en kalmte.
En de wilde golven die ook weer voorbij gaan.

Mooi ... ik ben er weer stil van..

Hey Annet, leuk dat je je gedicht ook heb neergezet, ik zet ze hier neer omdat ik er toch wat mee moet en iemand anders er misschien wat aan heeft, leuk om zo ook iets van een ander te lezen. Als je nog meer hebt...lijkt me leuk

En weer een maaksel van mij :

Vogeltje

Ik moet je wat vertellen,
Ik heb een klein geheim,
Ik ben namelijk dat
wat heel veel mensen
in hun nietig leven,
dolgraag willen zijn.

Ik ben een vogeltje,
Teer en klein
Ik kan tjilpen en zingen
en vliegen vind ik fijn

Ik ben een vogeltje,
Vol van grote dromen
over wat ik ooit zal zijn
en waar ik dan ga komen

Maar....ik ben een vogeltje
gevangen in een kooi

Alleen omdat de mensen
nooit echt hebben geloofd
dat ik zou kunnen vliegen
zoals God het heeft beloofd
zit ik nu als een vogeltje
gevangen in mijn hoofd

En nog 1, de vorige is ook nieuw

Chaos

Vragen,
honderdduizend vragen
flikkeren als lampjes
in de hoeken van mijn hoofd

Herinneringen
banden vol herinneringen
spatten als een film
van mijn bovenkamers beeldscherm af

Mensen, beelden, woorden
plannen, dingen, zinnen,
Allemaal zoekt het zijn weg
in de chaos van mijn hoofd
indrukken, gevoelens, gedachten
verwachten, vertrouwen, verstoppen,
zoeken en weten, onthouden vergeten

Wanneer word ik gek????

Kon ik het maar vertellen,
hoe ik me voel van binnen.
Kon ik maar gewoon bellen,
maar waar moet ik beginnen.

Mama, mijn tijd is gekomen,
Het vechten stopt hier.
Het heeft geen nut meer om te dromen,
in een leven zonder plezier.

Hoe moet ik het haar zeggen,
dat is wat ik soms denk.
hoe moet ik mijn ziel blootleggen,
zij ziet het leven als een geschenk.

Het vechten lijkt eindeloos,
zonder uitzicht op geluk.
Dit is niet waar ik voor koos,
het maakt mijn leven stuk.

Soms lijkt er geen lichtpunt te zijn,
geen dwang om door te leven.
Soms voel ik me zo klein.
En wil ik het opgeven.

Wanneer zal het weer komen,
het gevoel van waardig zijn.
Het leven word me ontnomen,
het doet me zo veel pijn.

Ik kan niet blijven vechten,
voor iets wat er niet is.
Ik kan me niet meer hechten,
het blijft een groot gemis.

Om van mezelf te kunnen houden,
en te vechten voor mijn bestaan.
Zal ik mezelf moeten vertrouwen,
Zo kan ik verder gaan.

Elke dag is er weer een,
een stapje naar mijn geluk.
Ik blijf vechten voor dat geen,
Mij krijgen ze niet stuk.

Tari, wat een hoop gedichten! ik was wel even bezig met lezen. Heel herkenbaar. Veel sterkte in je strijd! Goed dat je man er voor je is. Ben benieuwd naar je volgende gedicht!

Mooi verwoord Sjors! Mij krijgen ze ook niet stuk!

Verwijdert.

Iets vrolijks... misschien ook herkenbaar
Om wat variatie te geven...

Het is een secuur werkje
En niet weggelegd voor iedereen
Je ziet het vaak niet zitten
Maar ruikt het vaak meteen

Je wilt er niet de hele dag mee lopen
Het moet er snel vanaf
Dus dan moet je creatief zijn
En je zoekt je wereld af

Heb je eindelijk wat gevonden
Dan begin je aan de daad
Maar vaak breekt het dan door midden
En zoek je weer op straat

Soms heb je dan geluk
En vind je een veldje gras
Je sleept je schoen er dan doorheen
Zo wordt het minder dan dat het was

Maar er blijft toch altijd wat achter
En de dag gaat gewoon door
Je bevind je onder mensen
En die ruiken dan het goor

Je ziet ze geërgerd zoeken
Maar niemand die het ziet
Je weet dat jij het bent
Maar dat weten zij nog niet

Dan kijken ze onder hun schoen
Of ze vragen het aan mij
Dan zeg ik: "Er zit poep onder!"
En dan kijken ze niet blij

Dan voel ik me weer beter
Want dan ben ik niet alleen
Zo verdeel ik dan de poepschuld
Met de mensen om mij heen

Vandaag ben ik woedend zonder rede
Ik slaap slecht, niemand begrijpt hoe ik me voel
Morgen huil ik zeeën uit een niet bestaande leegte
Snapt niemand dan wat ik bedoel?

Het besef slaat toe, ik heb niets te geven
Al dat gedraai in mijn gevoel, ik vergooi mijn leven

Morgen wordt alles anders
Ik zal geen ruzie maken en geen troep meer laten liggen
Ik zal er zijn voor iedereen, ik zal niet meer klagen over pijn
Ik zal doen wat mij gevraagd wordt met een lach op mijn gezicht
Ik beloof mijzelf. Morgen zal ik beter zijn

Morgen is aan gebroken
Huilend breek ik mijn belofte
Ik kon er niets aan doen
Het was alsof er iets in mij ontplofte

Zal ik opgeven
Is dit dan mijn bestaan
Dit emotionele monster
Morgen zal het beter gaan

Morgen wordt alles anders
Ik zal geen ruzie maken en geen troep meer laten liggen
Ik zal er zijn voor iedereen, ik zal niet meer klagen over pijn
Ik zal doen wat mij gevraagd wordt met een lach op mijn gezicht
Ik beloof mijzelf. Morgen zal ik beter zijn