Buiten alles om depressie of niet er zijn 3 kids en ook jij bent er nog en als de ander die depressief is geen houvast heeft als zijnde meer partner er zijn ook mensen die daardoor uit elkaar zijn gegaan maar nog wel elkaars steunpunt blijven maar jij en de kids hoeven niet te lijden als je partner niets doet om de situatie te veranderen,want jullie zijn er ook nog!
Je mag best medewerking eisen en anders je conclusies trekken,maar 4 anderen hoeven niet te lijden omdat nr 5 niets doet om de situatie te verbeteren,want je legt nu wel de basis voor de kids en krijgen die op deze manier een goed voorbeeld mee?
Sterkte en succes!
Elfje

Hoi Sterrelinde,

Het is voor mij enigszins herkenbaar wat ik lees. Als ik jou was zou ik aangegeven dat je partner professionele hulp nodig heeft. Jullie gezin gaat hier aan kapot. Vaak is dit een enorme drempel voor mannen maar als jullie het als gezin willen redden, is er hulp van buitenaf nodig. Dit hoeft niet te zeggen dat daarmee alles weer koek en ei is. Daar gaat tijd over heen. Wel zou hij dit als laatste optie moeten zien en heb jij er van jou kant ook alles aangedaan om als gezin bij elkaar te blijven. Dat is wat je het liefste wilt.
Mijn vriend heb ik nu wel zo ver gekregen dat hij hulp gaat zoeken. Hij doet het gedeeltelijk voor zich zelf maar ook voor mij, voor ons. Ik hou ongelooflijk veel van hem maar zie dat hij hier aan kapot gaat en dat doet iets met onze relatie. Doordat hij het leven zo negatief in ziet begin ik daar in mee te gaan. Ik denk dat het goed is dat ik daarbij ook een paar sessies bijwoon. Misschien is dit ook een idee voor jou. Niet alleen hij lijdt onder zijn depressie, ook jij lijdt er onder.

Ik wens je veel sterkte toe!

Hallo Sterrelinde,
Ik raad je aan ook aan je eigen gezondheid te denken, want de enige die je man nu kan helpen is hijzelf. Hij zal eerst moeten erkennen dat hij een probleem heeft en hulp nodig hebt. Die hulp kan jij hem op dit moment niet bieden en je gezinsleven en je gezondheid hebben hier blijkbaar erg onder te lijden. Je doet dit omdat je erg veel van je man houdt, maar feitelijk ben je voordurend aan het puinruimen, zorgen dat de schade beperkt blijft en de situatie veranderd er niet door. Ook heb je nog een kind waar je voor moet zorgen en deze situatie is ook niet goed voor hem. Kun je zijn netwerk niet inlichten over dit probleem, misschien heeft hij een goede vriend waar hij achting voor heeft, om hem te laten inzien dat deze situatie onhoudbaar is en een destructieve werking heeft op de relatie met jou en je kind. Neem jezelf en je kind in bescherming! Dat hij drinkt is uitermate slecht en is voor hem zelftrooster geworden en dit kan een mens járen volhouden, maar jij niet.

Ik zie hier een reactie blijkbaar van je man maar zijn link doet het niet!Misschien wel gelukkig of niet dat weet ik niet!Groet

Die sanp ik even niet.....

Pardon, snap

ik zit al jaren in soortgelijke relatie met depressieve man en drank wat inderdaad alles erger maakt en wordt er zo verdrietig van......altijd die zware sfeer geen enthousiasme geen plezier in t leven zonder drank of pillen.Moet dit echt tot einde v jaren zo doorgaan? Wil hem niet in de steek laten, maar voel me zelf somber worden door constante druk en angst dat hij er uiteindelijk zelf een einde aanmaakt.Gelukkig heb ik mijn werk nog en kan daar gewoon mezelf zijn....thuis loop ik altijd op mijn tenen en emotioneel kom je heeeeel veel te kort. Hoe houd jij dit vol?? Ik ben er soms moedeloos van en twijfel erg aan mijn keuze. Wil weer eens plezier en lol in mijn thuissituatie ipv deze bedrukkende sfeer pffffffffffffffffffffffffffffff groetjes

ik zit al jaren in soortgelijke relatie met depressieve man en drank wat inderdaad alles erger maakt en wordt er zo verdrietig van......altijd die zware sfeer geen enthousiasme geen plezier in t leven zonder drank of pillen.Moet dit echt tot einde v jaren zo doorgaan? Wil hem niet in de steek laten, maar voel me zelf somber worden door constante druk en angst dat hij er uiteindelijk zelf een einde aanmaakt.Gelukkig heb ik mijn werk nog en kan daar gewoon mezelf zijn....thuis loop ik altijd op mijn tenen en emotioneel kom je heeeeel veel te kort. Hoe houd jij dit vol?? Ik ben er soms moedeloos van en twijfel erg aan mijn keuze. Wil weer eens plezier en lol in mijn thuissituatie ipv deze bedrukkende sfeer pffffffffffffffffffffffffffffff groetjes

Ook ik herken heel veel. Mijn man ligt óf tv te kijken óf te slapen op de bank. Soms slaapt hij wel 14 uur per dag. Ook ik heb gelukkig een baan voor 3 dagen. Onze 3 kinderen wonen nu niet meer thuis en dat maakt het voor ons lastiger. Hij vertelt nauwelijks iets over zijn werk en is niet geinteresseerd als ik iets over het mijne vertel. Voor de buitenwereld ben ik de gezellige meid die altijd in is voor een geintje. Thuis moet ook ik alles zélf doen; hij is te moe! Zijn ouders mogen niet weten dat we sinds kort relatietherapie aan het volgen zijn; dan gaan ze zich alleen maar zorgen maken. Hij steekt zijn kop in het zand en zegt dan: "dat komt gewoon omdat ik depressief ben!" Medicijnen slikt hij niet meer, dan slaapt hij nóg meer op een dag. Op zijn werk is dus 'niets' aan de hand. Hij gaat wel hardlopen (als therapie?) en kaart 1x per week; hij praat met niemand van zijn vrienden over zijn gevoelens. Tegen mij doet hij altijd kortáf en tegen anderen gewoon.
Volgens hem ben ik de schuldige van de huidige situatie. Omdat ik altijd alles voor hem deed, mag ik nu van de psycholoog helemaal niets meer voor hem doen. Hij kookt dan ook nu zelf etc. Hij pakt wel spullen die ik gekocht heb voor de kinderen en mezelf, maar ik moet overal af blijven.
Vroeger was hij heel aardig en geduldig; nu is hij een knorrige brombeer die het nooit naar de zin te maken is. De therapie die wij nu volgen is mijn laatste probeersel. Als dat niets wordt, moet het over zijn. Daar reageert hij heel koel op:"Dan gaan we maar ieder apart wonen". Ik weet het dus zelf ook niet meer. Het is slopend!

Hallo,
Ik herken dit, het lijkt op mijn situatie. Mensen zoals jouw man en ik zelf zijn moeilijk te helpen omdat we aan het overleven zijn.
Gebrek aan levenslust maakt dat je alleen de echt noodzakelijke dingen doet en dat met de grootste moeite.
Als ik je een ongevraagde tip mag geven: Neem de leiding, vraag niet maar deel mede dat hij op dat uur en dag naar de psycholoog/dokter gaat en dat jij meegaat. Steun het, besef dat elke man een zekere trots heeft en maak dus geen snerende opmerkingen (hoe moeilijk ook) Steun tot en met de zwaarste dag therapie etc. ECHTER maak duidelijk dat je dit geen tweede keer doet en dit de laatste kans is.
Hou je aan je woord en trek je conclusies.
De belangrijkste mensen in dit verhaal is het kind(eren).
Sterkte en tip jouw man over dit forum!

Rik

hoi

ik ben zo blij dat er meer mensen zijn op dit
forum die het zelfde mee maken.
echter mijn situatie is anders mijn partner heeft geen gevoel
meer voor mij. we waren 12 jaar samen maar de laatste 2 jaar
veranderen hij .moest telkens vertellen dat ik en onze zoon er ook waren
hij ging op in zijn werk en collega s .de werk plek waar hij werkte was niet echt een zuiver plek
hij vertelde telkens over collega s die vreemd gingen en hij ging goed om met een vrouwelijke collega.
ik hoorde telkens haar naam.vroeg hem wel eens van zeg met wie heb jij een relatie eigenlijk?
dan was ik jaloers en er was niks. we hebben op een dag zo neen ruzie gehad dat hebben we nog nooit gehad,
ik belofte hem dat ik naar de pshgoloog ging van wegen mijn jalousie.
ik maanden praten en met rot voelen en als ik thuis kwam voelde ik me zo schuldig naar hem toe .
maar toch via zijn mail adres zag ik mailtje en foto s van die collega (naakte foto s en liefdes mailtjes) alleen van haar kant.
hij had niks gezegd ook niet tegen haar he gewoon lekker met haar gaan borrelen en stappen terwijl ik thuis mij
kut voelde.mijn vertrouwen was weg 11jaar lang .ik voelde me niks waard ,niet gewaardeerd puur om dat hij niet voor zijn gezin was op gekomen.hij begreep mij niet (er was toch niks gebeurt?????????).
ik heb hem tijdens een gesprek zijn verhaal laten doen en daar kwam uit dat hij moe was moe van zijn masker op te doen.
hij huilde en hij gaf zich bloot .ik heb hem gevraagd met iemand te gaan praten.nee dat deed hij niet
2 maanden later ging hij toch er was geen houden aan met hem thuis.zo negatief,
op gelucht ging hij maar een maand later werd de werk druk hoog.
hij zat thuis op het bed te huilen ,ik ben hem gaan troosten en zei kom we melden je ziek bellen morgen de psygo op dit gaat niet meer.maar helaas hij herpakte zich.die zomer was de ergste zomer ooit eind augustus gingen we op vakantie .
te vergeefs bij thuiskomst viel hij in dat zwarte gat.ogen als een zombie zag ik elke avond.
ik ging wekelijks naar mijn psygoloog praten over mijn partner.
sliep en at slecht werken ging ook niet echt .vertelde het een hoop mensen goede vrienden collega s enzo
maar helaas via zijn sms kwam ik er achter dat hij had gezoend met een collega een andere die hem begreep???
heb hem direct het huis uit gezet.in die 2 maanden heb ik mijn man weer gezien degene van wie ik hou.na de kerst gleed hij weer
af.via via kon ik een nieuwe baan voor hem regelen maar naar de 2 de week was ik schuldig aan alles.ik had het iedereen verteld, ik moest niet veel vragen ,ik moest het laten niet zo zeuren(maar je ben vreemd gegaan ).eind januari hoorde ik dat zijn gevoel voor mij was .intiem wou hij niks meer .dus nu gaan we uit elkaar huis verkopen en scheiden .soms snap ik het niet meer hoor

ik begrijp je heel goed
maar ik heb 1 tip ga niet te ver met hem mee
ik kan het weten
denk aan je zelf.ik heb alles gegeven en gedaan
en ik kan je zeggen doe het niet .
ik ben bijna kapot gegaan.
denk aan je zelf zorg dat je zelf nog de bloemetjes en de
bijtjes ziet
denk daar echt aan

heeeeel veeeeel sterkte

iedereen trouwens

ik begrijp je heel goed
maar ik heb 1 tip ga niet te ver met hem mee
ik kan het weten
denk aan je zelf.ik heb alles gegeven en gedaan
en ik kan je zeggen doe het niet .
ik ben bijna kapot gegaan.
denk aan je zelf zorg dat je zelf nog de bloemetjes en de
bijtjes ziet
denk daar echt aan

heeeeel veeeeel sterkte

iedereen trouwens