Lang getwijfeld of ik hiermee het internet zou 'opgaan'. Niet zozeer dat ik het nut er niet van in zie, juist wel, maar meer de vraag of ik begrijpelijk, chronologisch en duidelijk neer kan zetten. Ik ga het proberen.
Ruim 7 maanden geleden kwamen mijn vriend en ik bij elkaar. Hij was al zeer vlug redelijk open, liep bij een maatschappelijk werker en is daarna door deze doorgestuurd naar psychiater met manisch depressieve kenmerken. Hij heeft naar mijn weten heel kort de zyprexa geslikt. Deze medicatie kende ik van uit mijn werk in de de jeugdhulpverlening. Hij heeft in het verleden veel tegenslagen te verwerken gehad, stuk gelopen relaties waarvan de laatste hem heel erg heeft geraakt omdat hij het niet begrepen heeft, de mislukking, door een tekort aan communicatie tussen beiden. Ook qua werk heeft hij veel tegenslagen gehad. Daarnaast is hij een zeer druk man (met bezigheden) werk, en bijzaken, slaapt weinig doordat hij simpelweg van sochtends tot savonds laat van huis is en een periode heeft gehad waarop hij op het werk ruim 2 maanden lang elke nacht 3,4 keer zijn bed uit moest. Toen deze periode aanbrak is het contact met de maatschappelijk werker door tijdgebrek gestopt. Tevens kwam er bij de psychiater niet uit dat het ging om een manische depressie. Er waren wel kenmerken, maar de diagnose M.depressief is niet vastgesteld.
Na een maand (tijden van sinterklaas-kerst) belde hij me op, verward verdrietig en melde me dat hij me niet kon geven wat ik verdiende... In eerste instantie ik verdrietig, wánt hij wilde ermee stoppen. Na een nacht tranen werd ik de volgende dag wakker met sterke gevoel dat ik alles aan ging doen om dit te herstellen... Dit ging eigenlijk vrij 'makkelijk' het sms'en ging eigenlijk direct weer door als de hele maand al ging. En met oud en nieuw kreeg ik na een twijfelachtig bericht of het wel verstandig was het bericht dat hij me ook graag wilde zien. Vanaf toen was het weer helemaal goed en hebben we, voor mijn gevoel heerlijke tijden gehad.
Natuurlijk, hij was onwijs druk met bezigheden, werk, daarnaast zijn eigen bedrijf en bijzaken (ook werkzaamheden overigens) Zijn eigen bedrijf is in de buitenlucht en hier kon ik met hem mee. Let wel, de dagen dat ik bij hem was, was ik vrij van het werk had ik verder geen werkzaamheden die moesten. Hij wél, zijn drukke leven ging door terwijl ik er was. Ik heb me nooit tekort gedaan gevoeld overgens. Tuurlijk vond ik het het fijnste als hij bij me was, maar goed ik kon veel verder denken in de toekomst, als we zouden settelen zouden we elkaar veel minder hoeven missen.
Hij vertelde me wel eens dat gevoel bij hem iets heel moeilijks was. De eerste maanden stond er tussen ons in nog steeds die ex vriendin, waarbij hij nog veel maal-gedachtes had. Frustreerde hem dat het nooit goed was uitgesproken, dat het voor hem voelde dat hij in die relatie alles verkeerd had gedaan terwijl hij zo heeft gevochten en zijn best heeft gedaan. Hij noemde het open en eerlijk tegen me dat hij daar nog veel last van had. Ik heb hem gezegd dat dat niet erg is, dat hij daar niets aan kan doen, het moet slijten, bij de een gaat dat in een paar maanden bij een ander in jaren.
In april vertelde hij me dat dit bovengenoemde afgesloten was voor hem. Het niet meer tussen ons in stond en dat hij dat zó prettig vond! Ook begon hij over de toekomst van hem en mij samen. Heerlijk gevoel gaf me dat, dat hij hier over nadacht! Zo waren er meerder dingen die er op wezen dat hij een toekomst samen ook zag zitten. Mijn familie daarheen, hij naar mijn familie bezoeken, etc.
In al die maanden heeft hij af en toe wel eens zijn lege gevoel genoemd. Ik dacht in eerste instantie dat dat kwam door zijn hectische bestaan. Het leven wat hij leeft, het werk wat hij verzet en de problemen/tegenwerking waar hij mee te maken heeft is niet niets! Ik kan het niet omschrijven, maar dat het in je hoofd propvol zit kan ik me heel heel goed voorstellen. Het verschil met en bij mij was denk ik dat ik al aan het vooruit kijken was. Samenvoegen, ik heb werk, hij kan dan iets minderen etc, ik zag alleen maar positieve veranderingen. Heb ik toendertijd niet met hem besproken overigens. Ook zei ik hem wel eens dat ik van hem hield. Hij vond dit wel lastig, wilde het zo graag terug zeggen. Ik vertelde hem dat dat vanzelf komt.
Om het beetje beknopt te houden (kan dit nog?) is aantal weken terug de breuk gekomen. Ik heb het een beetje uit hem moeten trekken wat er aan de hand was. Hij liep over in werkzaamheden, excuseerde zich ook richting mij dat hij zoveel weg was en of hij niet iets moest opgeven. Toen ik hem op een gegeven moment aangaf dat het ergens voor mij niet goed voelde kwamen de tranen. Dit ging door merg en been. Voor mij gold hetzelfde, Ik ben zo gek op die man! En hij wil ermee stoppen. Vertelde huilend wel van me te houden maar niet genoeg. Dat hij me niet kan geven wat ik verdien. Het niet eerlijk voelt, ik alles geef en hij niet. Balans is zoek. (ik ben van nature zorgzaam en teder) Hij wel om me geeft maar niet oud met me kan worden. Een nacht waarin hij me tegen zich aan trok, intens huilde net als ik. De volgende ochtend huilend bij me stond terwijl ik mijn spullen inpakte, me huilend vroeg waarom alles mee moest. Me bij het afscheid tegen zich aan trok, me paar keer kuste huilde! Net als ik. Voor mij was dit alles zeer verwarrend, me 'dumpen' maar ontzettend verdriet hebben. Ik huilde omdat de man waar ik zo van hou me aan de 'kant' zet. Hij huilde dat hij me zoveel verdriet deed, en mijn en zijn familie.
Ik heb hem van de week nog gesproken. Tussentijds contact was minder als voorheen, maar is er nog wel, al dan niet om praktische zaken. Hij sluit nog wel af met X'en. Het eerdere lekker ding, lieverd, of schat is er wel vanaf. Ik heb hem nog geregeld lieverd genoemd en ik blijf hem benoemen dat ik hem de meest mooie bijzondere man vind in mijn leven en dat hij in mijn hart zit! Hier kan hij geen reactie meer op geven. In mijn redenatie kan dit heel goed te wijten zijn aan zijn depressie, iemand die niets meer om zichzelf geeft kan ook geen genegenheid of liefde tonen aan een ander.
van de week vertelde hij me diverse items wat er in zijn leven speelt momenteel, tegenslagen, nachtwerk met brieven schrijven voor organisatie waar hij door wordt tegengewerkt en dat het allemaal waardeloos verloopt. Krijgt het zelf niet op de rit. Mijn hart ligt in de kast vertelde hij letterlijk en ik voel me zo leeg. Hij vertelde zelf dat hij niet in een depressie zit....
Ik laat het eerst even zo, kan altijd aanvullen. Waar ik op uit ben? Ik ben eigenlijk benieuwd naar mede mensen die lijden aan een depressie of ze dingen herkennen, maar bovenal ben ik aan het proberen ontdekken hoé ik me moet 'opstellen' richting hem. Ik wil voor hem vechten (maar moet ik dit blijven aangeven bij hem) Moet ik hem laten weten dat ik ten alle tijden met hem de toekomst in wil (of benauwd hem dat) Moet ik hem met rust laten (bang dat hij denkt dat ik hem vergeten ben)
....als hier al een vast antwoord op is. Ik snap dat er geen vast protocol voor ligt, was het maar waar. Maar ik zou graag eens 'praktijk' ervaringen horen en ervaringen uitwisselen.
Lastig om alles te typen, hoewel alles lukt me ook niet eens, er is zoveel gezegd en gevoeld. maar ik denk dat ik de hoofdlijnen er zo wel in heb zitten.
dank voor het lezen alvast, al met al een lang verhaal geworden.
