Leven is kut ,klote en meer.
Ik kan maar nauwelijks meer voelen,gelukkig maar ,want eens deed het me zo zeer.
Ik geloofde in liefde ,compassie en in elkaar op gaan op welke manier dan ook.
Het gaf me kracht,houvast,geloof.
Het diepste dal ben ik nu uit.
De schellen zijn van mijn ogen gevallen.
Heb vrienden verloren en mezelf misbruikt.
Langzaam krabbel ik op inmiddels duizenden illusies armer.
Alles wat ik nog in me heb geef ik aan de kinderen en waar lukt weer aan mezelf.
De mensheid daar wil ik wel voor open staan.
Maar de pijn van de werkelijkheid,die kan ik nog niet echt aan.
Ik durf niet meer echt te geven,want het maakt me kapot van binnen.
Ik wil ontvangen,liefde voelen,beminnen.
Maar of ik het ooit weer durf...
De tijd zal het me leren