Ik ben op een donkere plaats
Al veel te lang
Zo lang,
dat ik me haast
niets anders kan voorstellen
dan het donker

Ik zie geen hand voor ogen
Maar loop toch door
Zoekend naar een opening
Zoekend naar licht
Zoekend naar jou
Is er dan helemaal niemand
Behalve mij?

Mijn gedachten vergezellen mij
Mijn gevoelens verwarren mij
Moet ik hier nou links
of rechts gaan?
Ik ben in een bos beland
Ik zie niks
Maar voel wel
hoe de takken
mijn lichaam openhalen

Langzaamaan,
raak ik gewend aan de pijn
Aan de schrammen,
sommige wonden beginnen al te genezen
Het is dan nog wel steeds donker
Maar ik begin
Steeds meer vastberaden
Aan een weg
Door dat donkere en dichtbegroeide bos

Ik kijk vanaf de bosrand
En wacht
Ik kan je niet helpen
Ik kan alleen toekijken
En wachten
Mijn tocht door het bos is al gevormd
De uitweg is gevonden
Teruggaan zal ik niet doen
Want net als ik
Zal ook jij
De weg door het bos vinden

Ik wacht
Mijn wonden doen pijn
Maar een voor een beginnen ze te genezen
Het deert me niet
Pijn is een fijne metgezel
Tijdens het wachten op jou