Elke ochtend zie ik het meisje die ik liever niet had gezien. Ze kijkt me aan zonder een expressie op haar gezicht. Ik zeg tegen haar dat ze niet zo moeilijk moet kijken en zie een lach op haar gezicht verschijnen. Ik ken die lach, het is de lach die haar ouders gerust stelt, haar leraren tevreden houd en haar vrienden blij maakt. Maar ik weet dat diezelfde lach, nooit haar hart bereikt.
De mensen om haar heen denken dat ze haar kennen, maar het enige wat zij weten is wat ze hen laat zien. De gedachten die door haar heen jagen, kun je niet van haar gezicht aflezen.
Even laat ze mij zien wat er zich afspeelt in haar binnenste. Het is er koud en vol donkere geheimen. Terwijl ik meer over haar leer, begint ze steeds meer een vreemde voor me te worden. Ik herken dat meisje, die me nog steeds aankijkt, niet meer.
Ik word er bang van en probeer om weg te kijken, maar haar blik houd me gevangen. Ik vraag haar wie ze is, ze laat me verschillende meisjes met hetzelfde gezicht zien. Totdat ze aankomt bij die lach. Ik neem die lach over, kijk nog één keer naar haar en loop dan weg van het meisje die ik liever niet had willen zien in de spiegel.
#1 - Geplaatst op: za, 07/01/2012 - 00:33
Wie is zij?
login of registeer u gratis om te reageren
inDepressieop
. U ook? Laat het weten!
Wat prachtig verwoord, Rebecca! Ik krijg er kippenvel van. Ik denk wel te herkennen wat je bedoeld. Zo eenzaam en vervreemd van jezelf! Ik denk, dat jij het in je hebt om jezelf hier wel te laten zien en te laten kennen aan anderen, via woorden. Soms zegt taal veel meer, dan een (vermeende) expressie op je gezicht.
Ik ben heel benieuwd naar jou en wil graag een maatje voor je zijn.
Ik wacht op je woorden.
Lieve groeten van Marianne
Dank je wel Marianne,
Het helpt me soms om mijn gedachten op te schrijven en het is inderdaad fijn om het nu (toch anoniem) met anderen te kunnen delen. Ik heb lang het gevoel gehad dat ik het met niemand kon delen, omdat ik me ervoor schaam of omdat anderen het toch niet zouden begrijpen. Maar hier kan ik dan eindelijk toch wat eruit gooien.
Groetjes,
Rebecka
Rebecka, wat prachtig beschreven! Zie mezelf er zó in weerspiegeld. Zelf kan ik dingen ook beter verwoorden in taal, dan ze zo recht tegen een ander te zeggen. En hier mag je álles zeggen hè!
Liefs van Amiek
Dit beschrijft echt precies mijn leven, heel mooi!
mijn gedachten door jouw in woorden uitgedrukt, zo herkenbaar
Ik had nooit gedacht dat iemand in zo'n mooi gedicht kon schrijven hoe het allemaal aanvoelt. ik geraak er zelf amper uit, laat staan dat ik het in woorden kan omzetten, het is zo prachtig dat ik er een kopietje voor mijn man van ga maken. Misschien dat hij dan een beter beeld krijgt over hoe ik me voel. Bedankt en blijf vooral schrijven je bent er heeeeel goed in
super geschreven ben er stil van.
En de herkenning ....................of het over mij gaat.
Ik zou willen dat ik ook zo kon schrijven of zo kon praten tegen mijn vrouw , dat zou het misschien wat makkelijker maken voor mij ..
Dank je.
GR Jan
Ik had echt niet verwacht zoveel reacties hierop te krijgen. Wat fijn dat jullie jezelf hierin herkennen (hoewel ik je dit natuurlijk niet toewens) en misschien er wat aan hebben. Bedankt voor de lieve woorden.