De zon komt op, de zon gaat onder.
Dagen worden nachten en nachten worden dagen,
dagen haten en nachten vertragen.
De dag doet pijn en de nacht voelt fijn,
Dagen vol met haat pijn en verdriet,
De zon schijnt en er lopen mensen op straat,
ze zien mij staan maar toch ook weer niet.
In de nacht geen mens op straat, geen mens die haat.
pijn en verdriet en geen mens die het aan mij ziet.
het voelt alsof ik alleen in de nacht een mens kan zijn.

Mooi gedicht, Erwin. Ik herken de rust die je in de nacht vindt, en het 'confronterende' aan de dag... Schrijf je meer gedichten?
mooi gedicht
Mooi geschreven, ik voel wat je bedoelt