Hallo lotgenoten,

Ik heb niet zo`n ervaring met forums. Maar wil me wel even kort voorstellen.
Vanaf mijn veertiende jaar lijd ik aan depressie. Ik had destijds ook anorexia (is nooit helemaal overgegaan, maar niet meer op de voorgrond en ik heb geen ernstig ondergewicht).
Heb veel opnames achter de rug, uit alle medicijngroepen vanalles gehad, en tevens electroshockbehandeling.
Vier jaar geleden ben ik begonnen met prozac (40 mg.). Er ging een wereld voor me open. Ben verhuisd, heb een hond genomen en zei tegen eenieder die het maar horen wilde (en men wilde dat graag horen) dat mijn leven niet bij 40 maar bij 47 begon.
Een paar maanden heb ik me goed gevoeld. Had daar geen droomvakanties voor nodig, gewoon, zonnetje was al genoeg.
Helaas, na verloop van tijd leek het alsof de werking van de medicijnen ging afnemen en ik raakte weer terug bij af.
Ik had eindelijk begrepen waarom mensen zo aan het leven hechten en wat er met het woord "genieten" bedoeld wordt, niet alleen verstandelijk, ik heb het ervàren.

Nu ben ik 51 en heb het gevoel mijn leven te moeten uitzitten. Ik ben altijd op zoek gebleven naar nieuwe behandelvormen op biologisch gebied, omdat ik ervan overtuigd ben dat daar bij mij de sleutel gevonden zou moeten worden om de deur naar een draaglijk bestaan te kunnen openen.

Helaas, ik heb nog niets gevonden. Financiëel kan ik me weinig permitteren, ben volledig afgekeurd en leef dus van een minimum. Behalve voedingssupplementen waaronder omega 3 kan ik het me dus niet permitteren teveel in het alternatieve circuit te zoeken, al heb ik in het verleden wel e.e.a. geprobeerd.

Wat ik moeilijk vind is dat m.i. de hulpverlening het behoorlijk laat afweten. Ik ben lang in behandeling geweest bij een particulier psychiater door wie ik me gezien en gehoord voelde, die me steunde en open stond voor suggesties. Helaas is hij met pensioen en ben ik ingeschreven (veel meer lijkt het niet) bij een groot instituut.
Een keer in de 3 maanden ga ik naar de psychiater die 10 minuten voor mij heeft gereserveerd om mijn medicijnen uit te schrijven. Dat is haar taak binnen die instelling dus dat kan ik haar niet kwalijk nemen. Ik zou daarnaast gesprekken met een behandelaar moeten hebben, maar ondanks veelvuldig hierom vragen heb ik nog steeds geen behandelaar na het vertrek van mijn vorige psychologe (maand of 7 geleden).
Wat maakt dat ik daar nog "in behandeling" blijf is dat ik 1x in de week zangtherapie heb en dat is toch nog een baken.

Heb zelf contact opgenomen met het AMC om te informeren of ik in aanmerking kan komen voor deep brain stimulation, maar omdat het instituut waar ik ingeschreven sta een log geheel is en men voor deze experimentele behandeling een goede verwijsbrief met voldoende informatie nodig heeft ben ik al sinds maart aan de bel aan het trekken, iets wat me toch al zeer moeizaam afgaat. Het is ook maar zeer de vraag of ik in aanmerking kom voor deep brain stimulation want het betreft een experimentele behandeling waarbij men aan strenge voorwaarden gehouden is.

Ik voel me waardeloos, nutteloos, wanhopig en niet in staat een betere wending aan mijn leven te geven en daar voel ik me vaak schuldig over. Ik ben bang dat ik te weinig doe om verandering in mijn situatie te brengen, maar ik weet niet hòe ik dat nog zou kunnen doen.
De hond heb ik genomen toen het 4 jaar geleden goed met me ging en al mijn energie gaat op aan het uitlaten. Kan hem bovendien niet langer dan 3 uur alleen laten dus veel ruimte is er niet.

Misschien heb ik teveel geschreven voor een eerste kennismaking (in dat geval excuus), maar zoals ik al zei, weinig ervaring met forums en eenmaal bezig was ik op dreef.

Zijn er mensen die in een soortgelijke situatie verkeren?