Hallo,
Ik ben een man van 27 jaar oud, en studeer Wijsbegeerte. Ik heb geen idee of ik werkelijk depressief ben, maar als ik de test hier moet geloven ben ik dat in zware mate. Volgend jaar zal ik de langstudeerboete moeten gaan betalen, maar ik heb geen idee hoe. Ik heb sinds mijn 16e nauwelijks contact met mijn vader—want dat wil hij niet—en mijn biologische moeder is enkele maanden geleden overleden. Zij woonde echter lang in Londen, en sinds mijn vader de voogdij kreeg op mijn 4e heb ik haar nauwelijks gesproken. Gevoelsmatig is dus een (verre) kennis overleden, en er is niet werkelijk sprake van verdriet.
Vanaf mijn 16e heb ik een tijd in een leefgroep gewoond, en daarna een tijd in een kamertrainingscentrum. Tegenwoordig woon ik in een studentenhuis. Ik merk de laatste maanden dat ik geen geluk meer uit het leven haal. Ik ben niet gelovig, en geloof dan ook niet dat het leven intrinsiek zin heeft. Ik heb geen motivatie meer om het zelf zin te geven, want ik heb nergens meer zin in. Als ik kijk naar mijn vrienden voel ik me een mislukkeling: ze wonen samen met een leuke partner, en hebben een stabiele baan. Tóch moet ik dat mezelf volgens mijn psychologe (dezelfde die me begeleidde als kind) niet kwalijk nemen. "Je mag trots op jezelf zijn dat je zover gekomen bent, zeker wat betreft studie" (ik ben begonnen met Mavo).
Echter, op veel andere vlakken bereik ik weinig tot niets. Ik kan niet met geld omgaan, bijvoorbeeld. En van de drie relaties die ik heb gehad, hield ik de langst durende niet langer vol dan een paar maanden. Die vrienden die het goed doen naar Westere maatstaven zijn echter jaloers: "Ik mis die scharreltijd wel!" Ik ben er wel klaar mee eigenlijk. Doe mij maar een keer echte liefde, wat dat dan ook mag inhouden. Noem me maar wanhopig, maar op dit moment vraag ik me af wat voor zin het leven heeft als je het niet kan delen met iemand waar je echt van kan houden zoals je partner. Ik hou van mijn vrienden, natuurlijk, maar dat lijkt me fundamenteel verschillend. De toekomst maakt me angstig. Zelfs als ik mijn studie kan afmaken vraag ik me af waar ik in godsnaam zou moeten beginnen. Zeker in deze tijden lijkt me de vraag naar wijsgeren minimaal. En het idee van een kantoorbaan, tientallen jaren lang, is niet iets wat me geruststelling schenkt. In hoeverre is het leven zoals de Westerse ideaal lijkt te karakteriseren een middel tot werkelijk geluk? Is geluk nu niet juist wat we zouden moeten nastreven in dit ongelofelijk korte, enkele, toevallige en intrinsiek betekenisloze bestaan?
Ik heb geen zelfmedelijden, en zoek het ook niet. Ik hoop wel dat jullie me misschien kunnen helpen anders tegen de situatie aan te kijken, want de laatste tijd voel ik me compleet onverschillig, maar ook vaak verdrietig. Ik ben een nachtdier geworden, en slaap tot laat uit. Vaak slaap ik nog wat langer door, want de wereld van dromen is een vlucht. Een wereld waarin alles kan, een wereld waarin succes niet bepaald wordt door het conformeren aan een voorgeschreven ideaal.
Bedankt voor jullie tijd, en als ik jullie kan helpen hoor ik dat graag. 
Sweet dreams.
Brandon.
