Hoi,
Mijn man is al meer dan 6 jaar depressief, heeft dit jarenlang ontkent door zijn kop in het zand te steken. Met hem was niets aan de hand! Sinds 1,5 jaar gaat hij om de drie maanden zélf naar een psycholoog (nadat ik daar zelf alleen heen was gegaan omdat het met de jongste en haar vader mis dreigde te lopen; ze was bang voor hem; hij legde/ legt iedereen hoge eisen op en vindt dat gewoon).
Ongeveer een jaar geleden slikte hij medicijnen en vond dat hij hiervan nog duffer en slaperiger werd en is dan ook op eigen houtje gestopt. Hij is nooit bij een psycholoog geweest, wel bij de huisarts (ongeveer 2 jaar geleden).
inds 6 keer gaan we nu samen naar relatietherapie. Ik mag niet langer voor hem zorgen: hij doet en deed nl. thuis absoluut niets. Bij de therapie probeert hij altijd over anderen te praten en dingen geflateerd te vertellen ( hij probeert de ander te imponeren met moeilijke woorden en uitspraken!).
Gaat bij thuiskomst op de bank liggen tv kijken om dan tenslotte in slaap te vallen. Zeer frusterend, want praten was/ is er niet bij. Er was immers niets aan de hand en als ik iets wilde bepraten werd hij boos en liep/ loopt dan weg.
Hij is een egoïst, moet altijd de afstandbediening controleren (zelfs als een van de kinderen tv keek, moest hij naar zijn eigen programma's kiken). Voor de buitenwacht doet hij alsof hij thuis helpt; bij een verjaardag gaat hij tergend langzaam vragen wat iemand wil drinken. Na een half uur heeft diegene dan vaak nog niets omdat hij met een van zijn ouders in gesprek is geraakt en het contact met de rest van de visite "kwijt'raakt.
Hij slaapt meer dan 12 uur per dag, werkt veel vanuit huis en gaat soms naar de zaak. Niemand weet daar (en mag dat te weten komen, dat hij depressief is). Hij is immers onfeilbaar en kan en weet alles.
Met vrienden is hij gezellig, maar thuis gaat de knop om en doet hij nukkig en knorrig tegen mij. Ik weet niet of ik de huidige situatie vol kan houden. Hij belooft van alles, maar komt niets na. Als ik vraag; wil je .. doen? Dan zegt hij "ja". Ik moet soms meer dan een jaar geduld hebben. Hij zegt dan; hoe vaker je iets vraagt, hoe meer een hekel ik er aan krijg.
Mijn gezin en eigen familie steunt me, zijn familie weet van niets (anders valt hij van zijn voetstuk!). Hij kan ontzettend driftig worden en is dan absoluut niet voor rede vatbaar. Communiceren met hem is dus nagenoeg onmogelijk. Gelukkig heb ik mijn werk, daar ga ik met heel veel plezier heen, wordt gewaardeerd en voel er me thuis.
Ik heb al vaker voorgesteld dat hij een tijdje ergens anders zou moeten gaan wonen, dan zou hij wel merken wat er thuis "vanzelf" allemaal gebeurt; de was, de afwas, opruimen etc. Hij zegt dan dat ik maar moet gaan en dat lukt niet omdat de financiële middelen daarvoor niet toe reikend zijn. Het schiet dus niets op!