Hallo allemaal,
Ik ben een man van 34 jaar, gehuwd en we hebben twee schatten van kinderen. Op het werk heb ik sinds 2006 regelmatig last van angstaanvallen. Hoe dit komt weet ik niet. Ik ben dan op eigen initiatief naar een relatie- en gezinstherapeute gegaan die me doorverwees naar een psychiater. Die psychiater stelde na 2 gesprekken een diagnose manisch depressieve stoornis. Ik nam medicatie en ging terug werken, met de moed in de schoenen en elke ochtend die verdomde angstgevoelens weer. Op het werk kreeg ik slechte evaluaties. Ik was moe, had geen interesse meer in het werk en had veel angstgevoelens. Na een job als maatschappelijk werker gedurende 9 jaar in eenzelfde bedrijf kreeg ik ontslag. Ik besloot een andere job te doen omdat ik dacht dat het aan mijn jobinhoud lag. In mijn proefperiode kreeg ik opnieuw angstgevoelens die me volledig verlamden, waardoor ik me niet meer kon concentreren en waardoor ik spontaan begon te huilen en erg boos was op mezelf. Ik besprak dit met de pedagogisch verantwoordelijke waarna ik ontslagen werd. Ik ging in mijn tuinhuis kijken of de balk sterk genoeg was om een touw te dragen... Ik voelde me erg schuldig over deze gedachte omdat ik mijn gezin niet wilde achterlaten. De diagnose van de manisch depressieve stoornis klopt niet, volgens de huidige psychiater heb ik gewoon een onbehandelde chronische depressie. Ik ben nu 1 maand op ziekteuitkering, neem antidepressiva en volg cognitieve gedragstherapie. Ik ben echter heel bang om naar vacatures te kijken op internet, te denken aan werken en om te solliciteren. Ik voel me falen als echtgenoot en als man omdat ik geen geld verdien, omdat ik bang ben opnieuw te worden ontslagen. Heeft iemand van jullie wat advies voor me of herkent iemand depressie en angstklachten in het kader van zijn werksituatie ? Het zou me erg helpen om wat reacties te krijgen...
#1 - Geplaatst op: vr, 29/01/2010 - 09:44
Angst om te werken / te solliciteren
login of registeer u gratis om te reageren
inDepressieop
. U ook? Laat het weten!

Hoi Wimpie,
Ik herken je angst om te solliciteren ik voel dat ook zo. Ben na een ziektewetperiode vorig jaar gestopt met werken. Het sollicitatieproces vergt veel energie en doorzettingsvermogen die je nu in deze fase niet hebt. Ik heb lang gesolliciteerd naar van alles, want op mijn eigen niveau kon ik niet meer werken. Je staat er van te kijken hoe ze je als een Paria behandelen als je zegt dat je een depressie hebt. Dus eerst ( wat) beter worden en dan pas aan werken denken. Verder je hebt niet gefaald, met jou zijn er duizenden die dit elke dag overkomen. Ik voel mij al heel lang geen man meer, maar je kunt ook kijken naar de succesen die je vroeger had en daar hoop uit puttenEen chronische depressie is geen kattepis, ik heb het ook. Probeer elke dag een kleine stap te nemen. Probeer in beweging te blijven, thuis tobben/piekeren maakt het erger. Veel sterkte
Hoi Wimpie!
Ik leef met je mee hoor!Ik heb ool last van een angst en paniekstoornis.Mijn angst is gerelateerd aan mijn voormalige werk.Ik werkte in de ouderenzorg.Ik werd ziek door de angst of ik de clienten
geen verkeerde medicijnen gaf. Ook moest ik insuline spuiten,ik werd echt gek van angst.Inmiddels ben ik voor dit werk afgekeurd.Probeer ondanks alles te kijken naar de kleine dingen die wel goed gaan,hoe moeilijk het ook is!Sterkte ermee!
He Wimpie,
ik ken je gevoel. Ik werkte als IT-consultant en heb daar een burn-out van gekregen. Nu ben ik bang van werken en bedrijven. Alles lijkt zo fake. Ik word echt niet lekker als ik vacatures bekijk. Mijn probleem is dat ik niet meer in ziekteverlof ben en geen recht heb op uitkering omdat ik een voltijdse opleiding volg. Nu beginnen er stilletjesaan ook nog geldproblemen bij te komen.
Ik kan je geen pasklare oplossing beiden, maar als ik de komende maanden wat tips vind die bij mij werken zal ik ze je zeker laten weten.
hoi Wim, Stap 1 is denk ik ophouden met schuld, schaamte, falen als partner/man etc. Je hebt een ziekte en daar heb je niet om gevraagd, je laat je ervoor behandelen en dat is al heel goed. Axepteer dat eerst en pas als je je beter voelt en het stabiel is kun je pas eens aan werken denken. Dat is simpeler gezegd dan het is, ik maak me ook zorgen over hoe dat nou toch moet (zit in ZW van WW) maar ik probeer toch deze volgorde aan te houden. Eerst herstel en dan pas de rest.
Dag Wimpie,
Waar je last van hebt is een angst om te werken. Laat je niks aan praten door al die psychologen die jou op de lange duur willen helpen. Een angst is namelijk eenvoudig te verhelpen.
Jouw hersenen hebben namelijk een link gemaakt met werken en angst. Elke keer als jij gaat werken, voel je angst. Dit is jouw systeem geworden. Nu is het zaak om die angst eruit te halen. Dat lijkt heel moeilijk, kan ik me best voorstellen.
Het probleem zit hem in de plaatjes die jij in je hoofd maakt. Werken, daar hoeft toch niemand bang voor te zijn zullen de meesten wel zeggen maar bij jou is dit anders, omdat jij nare plaatjes in je hoofd maakt over werken. Klopt dit? Voel je je naar als je aan werken denkt? Waarschijnlijk wel. Je moet proberen om de beelden en plaatjes in je hoofd te veranderen.
Waarschijnlijk zijn deze angstplaatjes donker, vaag en klein. Wat je moet doen is om deze beelden helder te maken, geef ze kleur in je hoofd. Dit helpt bijvoorbeeld al door jezelf te trainen door elke dag mooie herinneringen op te halen bij jezelf, hierdoor ga je je steeds beter voelen. Ik weet het, het klinkt moeilijk, maar het is mogelijk door te trainen.
Veel succes, en als je vragen hebt dan hoor ik het graag. Zoek anders iets op over NLP. NLP bied mogelijkheden om angsten op te lossen.
Met vriendelijke groet,
Mark.
Nog even voor alle mensen hier, JULLIE HEBBEN GEEN ZIEKTE! jullie hebben een angst en dat is te verhelpen!
Groeten Mark
@ Mark...het is mooi dat je een visie wilt delen, maar wat mij betreft mag je deze mening nuanceren ipv generaliseren. Een depressie is vaak een bijkomende ziekte bij vele stoornissen, waar mensen doodziek van worden.
Groet Bonbon
Daar heb je gelijk in over die depressie, maar een angst is geen ziekte, dat wilde ik even duidelijk maken, sorry daarvoor.
Ik vind wel dat je niet zomaar iets moet laten aanpraten. Niet de hoop verliezen, dat is zo zonde en onnodig.
Groeten
@ Mark, kwetsbare mensen die het allemaal even niet meer weten willen wel graag weten en niet bij de pakken neer gaan zitten. Hoe en wat voor een naam er aan gegeven wordt, dat is voor de geleerden, tsja herkenning en begrip is wat de mens hoop geeft denk ik als je het zelf even niet meer weet en ziet.
Groet Bonbon
Je hebt zelf de keuze om jezelf als te kwetsbaar te zien. Je kunt jezelf toch ook zien als mooi, sterk, energiek en krachtig? Volgens mij zijn dat vele leukere woorden. Ik heb sowieso een grote hekel aan het woord depressief. Als ik dit woord hoor krijg ik zo'n gevoel waarvan je in elkaar kunt zakken.
Wist je trouwens dat er culturen zijn waar depressies helemaal niet voorkomen? En wist je ook dat ze in die culturen het woord 'depressief' helemaal niet kennen en gebruiken. Wat ik hiermee wil aanstippen is dat je positieve woorden mag gaan gebruiken in je leven, dat geeft een boel positieve kracht!
Groeten
beste mark
misschien is het voor jou heel makkelijk die keuze te maken
andere kunnen dit niet om wat voor reden dan ook
jij hebt blijkbaar een mening die je heel duidelijk wilt neerzetten
maar ik geloof niet dat men hier op de uitspraak jullie hebben geen ziekte zitten te wachten
artsen zien het wel als een ziekte blijkbaar hebben het die dan ook mis volgens jou
graag zou ik willen dat je de mensen hier in hun waarde laat
meer zeg ik er niet over
groetjes marcella
Haha ja artsen die mensen jarenlang behandelen voor hun angst terwijl er 0% resultaat wordt geboekt en terwijl er methodes zijn om je angst in een paar minuten op te lossen. Voor de rest laat ik iedereen in zijn waarde hoor. Ik zit op dit forum omdat ik probeer mensen te helpen, ik probeer hun waarde te verhogen.
Groeten
- Haal een paar keer diep adem
- Richt je aandacht op je hartstreek
- Stel je voor dat je door je hart in- en uitademt
- Denk dan aan een mooi moment terwijl je ademhaalt
Op dat moment wordt je hart coherent en beïnvloedt dat jouw emotionele brein en zal je merken dat je rustig wordt. Wanneer je dit vaak doet, dan wordt de kwaliteit van je leven drastisch verhoogd in alle facetten van je leven.
Jouw houding is bepalend voor hoe jij in het leven staat. Ook de stand van je ogen is daar bepalend in. Staan ze recht in het midden, dan ben je goed geaard. Staan ze uit het midden, dan ben je in onbalans.
Het is belangrijk om dat te trainen. Gebruik je lichaam om je goed te voelen. Het is mogelijk om signalen af te geven voor goede gevoelens door je lichaam te gebruiken. Sporten is daarom ook zeer belangrijk en goed om te doen. Iets doen met je lichaam is dan ook zeer belangrijk om je echt vrij te gaan voelen.
Mark:Wist je trouwens dat er culturen zijn waar depressies helemaal niet voorkomen?
Zegt dit ook niet iets over de maatschappij waar we in leven? Hoe fijn het ook is om jezelf als, ik citeer " mooi, sterk, energiek en krachtig" te voelen, dit is niet altijd realistisch.
voorbeelden: mijn ouders hebben mij nooit zien staan en nooit liefde gegeven. Leer je dan om jezelf mooi sterk en krachtig te voelen?
Ik ben gekleineerd of misbruikt. Hoe ga je je dan waardevol en geliefd voelen? Hoe kan je mensen nog vertrouwen?
Heel fijn dat je hier je positiviteit wil spuien, maar alsjeblieft blijf inderdaad genuanceerd. Dat jij de dokterswereld niet als waarheid ziet is prima, maar ga jouw verhalen ook niet als de waarheid lopen verkondigen. Helaas, de mens zit iets ingewikkelder in elkaar dan: ja als ik lekker blij rond ga dartelen is ineens de hele wereld groet.
swoopy
Hoi Mark,
Ik snap dat het hartstikke goed bedoeld is dat je mensen hier wilt helpen en wilt proberen om ze de positieve kanten van dingen te laten zien. Daar is ook niets mis mee. Maar ik ben het wel met anderen eens dat het iets genuanceerder kan. En dingen zitten niet altijd zo simpel in elkaar als het vaak lijkt - wat jij bijvoorbeeld schreef: "Je kunt jezelf toch ook zien als mooi, sterk, energiek en krachtig?" is niet zo simpel voor mij, en voor een heleboel andere mensen op deze site. Ik kan mezelf niet zo zien. Ik weet dat ik dat wel moet, maar ik kan het gewoon niet. Ik probeer het vaak wel, maar ik zie de positieve dingen nou eenmaal meestal niet. En daar komt nog zo'n ontzettend negatief gevoel bij, wat ik niet kan omschrijven en waar geen woord voor is, en dat maakt het nog erger. In mijn geval is dat geen angst. Dat is gewoon hoe ik in elkaar zit en ik weet dat het niet klopt en ik accepteer ook hulp, maar het helpt niet als mensen ontkennen dat er wat mis is en dat ik gewoon een andere instelling aan moet nemen.
Ik denk dat dit nogal warrig klinkt. Maar ik hoop dat ik een beetje duidelijk heb gemaakt wat ik bedoel..
Oh en verder.. lijkt het mij handig om het forum actueel te houden, daarmee bedoel ik dat het misschien verwarrend is als er ineens gereageerd wordt op berichten van meer dan 3 maanden geleden. Maargoed. Dat is mijn mening.
Zelfbeeld en Imago
Je imago is het beeld dat anderen van jou hebben. Het geeft dus aan hoe anderen over je denken. Iedereen die je kent of die je ontmoet hebt zal een bepaald beeld van je hebben. Hoe beter zij jou kennen hoe preciezer het beeld is dat zij over jou hebben.
Een beeld heb jij ook van anderen. Ook heb je dat van jezelf en dat is jouw zelfbeeld. Dat beeld bepaalt hoe jij jezelf ziet en dus ook hoe jij je gedraagt. Zie je jezelf als saai dan zal je je niet gauw mengen in gezelschap. Wat zou er gebeuren als je dat veranderde?
Veranderen van zelfbeeld
Je zelfbeeld veranderen is leuk om te doen. Hoe zie jij jezelf? Denk eens aan jezelf en let op wat je ziet. Hoe ziet dat eruit? Kan het beter? In mijn optiek kan het altijd beter. Het kan goed zijn, maar dan kan het ook uitstekend worden, toch? Dat gaan we doen.
1. Denk aan hoe je er nu uitziet
Wanneer je dat doet denk dan aan het beeld wat je ziet. Zie jezelf in de staat waarin je nu bent. Kijk ernaar en schuif het dan even aan de kant.
2. Hoe wil je jezelf zien
Maak een nieuw beeld. Hierin zie je jezelf hoe je zou willen zijn. Maak dit beeld helemaal te gek.
3. De wissel
Schuif dan dat beeld aan de kant en zie het oude beeld weer voor je. Plaats in de rechteronderhoek het nieuwe beeld. Klein, donker en vaag. Nu wissel je heel snel de beelden af. Het kleine, nieuwe beeld komt heel groot voor het oude beeld te staan. Het oude beeld wordt klein.
Doe dit heel snel achterelkaar. Ongeveer 5 tot 8 keer. Denk nu aan jezelf en merk dat het veranderd is. Dit vergt misschien enige oefening maar het is het waard. Jouw zelfbeeld kan je maken of breken. Je gaat er nu voor zorgen om het te maken.
@ Swoop, Mark en Marcella,
Swoop slaat wat mij betreft de spijker op zijn kop. Mark ik ken andere culturen, ken de technieken van het ademen. Denkend aan wat swoop schrijft, als je nu nooit geleerd hebt te ademen? Het is het wondere van een mens adem te halen, de aangeleerde en verorven manieren zijn talloos. Juist jij zou dan moeten weten dat het allemaal niet zo simplistisch is te stellen en niemand wil zwelgen in zijn eigen zuurstof, waar iemand ook niet zonder kan.
Groet bonbon
Trouwens mijn excuses voor dat ene bericht, jullie hebben allemaal gelijk hoor! Ik wou dat ik het kon verwijderen..
Hey Mark,
Tof dat je dat zegt, tis voor allen hier een leerproces he. Weet je, op de chat kan je ook veel leren van iedereen, en andersom natuurlijk ook. Ik denk dat je best wat wijsheden heb
groet, swoopy
Beste Mark,
Welk bericht wil je verwijderd hebben? Ik zal het direct voor je verwijderen.
Mvg,
Aanspreekpunt
Wat je (Mark) zegt over het zelfbeeld spreekt me aan - ik heb het idee dat dingen op zo'n manier visualiseren ook wel echt kan helpen. Maar wat nou als mijn zelfbeeld klopt? Ik kan best gaan oefenen om mezelf beter te zien. Sterk, enzo. Maar ik blijf wel graag realistisch. Ik ben niet sterk, niet mooi, en heb de laatste tijd ook niets bereikt en wel dingen kapot gemaakt, en alles wat ik doe mislukt. Dat is niet negatief denken. Dat is hoe de dingen zijn; hoe ik ben. Het voelt vast fijn om goed over jezelf te denken. Maar ik wil niet goed over mezelf denken als ik dat niet ben.
Daar komt bij dat ik van mezelf weet dat ik (heel veel) moeite heb met het accepteren van hulp/adviezen/etc. dus dat kan ook nog de reden zijn dat ik je 'tegenspreek'. Maar alsnog blijf ik wel graag realistisch. Ik wil mezelf niet mooier maken dan ik ben.
Oh en verder wil ik nog even zeggen.. het is wel gaaf dat je hier zomaar komt en mensen probeert te helpen. Dat zie je niet vaak. Het is net of je iets menselijks naar boven brengt wat eigenlijk niet klopt, want mensen zijn egoïstisch, vind ik, maar jij dan in zekere zin niet. Daarmee zet je me wel aan het denken.
Hallo, heb even dit forum gelezen en Mark de dingen die je beschrijft heb ik zelf de afgelopen 3 weken ondergaan. Ik ben wel een deel met je eens, dat je zelf kracht hebt om dingen te veranderen, maar er moet wel een basis zijn.
Ik heb ook die oefeningen met adem halen gedaan, maar was zo onrustig dat dit alleen maar faalangst opleverde,dat zijn dingen die je jezelf moet aanleren, maar ook rust in jezelf voor moet hebben. Zoiets vreet energie.
Sport is inderdaad een goed middel. Maar kost ook geld en je moet ook er aan toe zijn om onder de mensen te willen zijn.
Mijn kracht is altijd geweest om te vechten en verder te gaan met het leven, nu te horen gekregen, dat ik heel veel niet meer mag, dat dit schadelijk is voor mij, tja wat moet je er mee.
Mijn zelfbeeld is letterlijk ik kan wat ik wil. Das een beetje dubbel he, mensen zien mij als sterk en ik heb te horen gekregen dat ik labiel ben, ik wil en kan dit ook op een of andere manier niet accepteren.
Maar ja hoe nu verder, ook ik moet weer aan het werk, wil ik ook, maar als ik de psycholoog moet geloven mag ik niets wat spanning oplevert.
Tja wat moet je er mee.
Ben even de weg kwijt,
Groetjes Jojo