Hallo, ik ben niet helemaal nieuw hier. Een ander account van mij heb ik gedeactiveerd maar ik ben de naam vergeten.
Ik ken verder niemand van jullie echt want ik zat bijna nooit op de chat, dus geen zorgen daarover.
In feite ben ik gewoon nieuw. (Ik wilde gewoon niet liegen bij het voorstellen daarom vertel ik dit. )

Ik ben van het vrouwelijk geslacht en mijn leeftijd vind ik niet belangrijk om te vermelden. Het gaat immers om hoe iemand zich gedraagt en leeftijd hoeft daar niets mee te maken te hebben.

Ik ben vorig jaar ontzettend depressief geweest, en ik had op dat moment ook niet door hoe erg het eigenlijk was. Ik heb later van mijn omgeving gehoord dat ze bang waren me alleen te laten omdat ze dachten dat ik zelfmoord zou plegen. Ik wist op dat moment niet dat ik het echt zo erg uitstraalde. Ik dacht eigenlijk dat niemand op de wereld zich om mij bekommerde. Dat bleek dus wel even anders in elkaar te zitten, maar ik had een groot bord voor mijn kop. Ik was ook te bang om m hulp te vragen in die periode.

In de zomer ben ik me langzamerhand iets beter gaan voelen (met name door het drijven in de zee, dan kan je gewoon even helemaal nergens aan denken dan het deinen op de golven) . Ik was dan ook even helemaal overtuigd dat ik 'beter' was. Ik merkte dat ik beetje bij beetje me weer slechter ging voelen. Ik kreeg minder eetlust en sliep slechter. En ik voelde me natuurlijk hartstikke rot! Ik was ook heel erg bang dat ik mezelf weer zo zou gedragen als het jaar dat ik net had afgesloten. Eigenlijk had ik het eerder verdrongen dan afgesloten. Als ik het woord depressie hoorde kreeg ik echt rillingen, misschien dat iemand dat herkent? Ik vond het een afschuwelijke periode en ik wist waartoe ik in staat wast. In het begin probeerde ik de terugkerende symptomen te negeren en te ontkennen want ik was er echt bang voor. Uiteindelijk moest ik accepteren dat ik het weer te erg had laten worden. Dit keer zocht ik wel hulp. (niet zo lang geleden) Toen ik op de wachtlijst stond (want ik was nog geen noodgeval) is het veel erger geworden. Ik ben begonnen met automutilatie. Dat was voor een aantal maanden elke avond mijn uitvlucht. Ik zag ook niet in dat het fout was. Ik ben een maand geleden (en een paar dagen..) gestopt met het mezelf verwonden. Ik ben eigenlijk eerder gedwongen door iemand die erachter kwam. (ik verborg het goed en deed het op mijn heupen.. maar deze persoon herkende zichzelf in mij) en nu vecht ik elke dag nog steeds tegen de drang om mezelf echt pijn te doen. Ik heb ook een keer met een mes op mn pols gezeten, toen was het wel even diep ademhalen en tot mezelf komen. Ik kan het mijn omgeving gewoon niet aandoen, maar soms ben ik zo hopeloos dat het argument tegen zelfdoding wegzakt.

Op het moment wordt ik (vind ik) goed geholpen. Ik heb wekelijks een gesprek bij een psycholoog. (en nog wat dingen maar dit is voor mij de meeste hulp dusver) en morgen heb ik weer een afspraak. We zijn ook aan het onderzoeken of ik misschien iets van een autistische stoornis heb. Mijn twee broers hebben dit namelijk.

Ok dit ben ik.(mijn depressieve ik dan) Ik hoop dat ik hier af en toe kan komen voor wat steun. En ik wil ook graag anderen steunen. Ik herken in ieder geval heel erg veel van wat ik heb gelezen. Sommige dagboeken hadden van mij kunnen zijn.