Hallo allemaal,
Ik zal mezelf even voorstellen en daarbij vertellen hoe mijn depressie is ontstaan.
Het is allemaal begonnen zo'n 3 jaar geleden.

Ik kreeg op dat moment een eigen huisje. Helemaal in de wolken natuurlijk. Na twee weken was alles helemaal klaar en ingericht. Ik was op dat moment nog vrijgezel. Al snel ontmoette ik mijn huidige partner. Ik had nog nooit zo'n lieve man ontmoet. Ik had een behoorlijk nare relatie achter de rug met geestelijke en lichamelijke mishandeling. Al vrij snel trok hij bij me in en niet lang daarna raakte ik zwanger. (gepland) Op dat moment was ik werkzaam in een kapsalon en na 3 maanden begaf mijn rug het. Ik belande toen in de zw. Toen ging het al snel berg afwaarts. Mijn zwangerschap verliep niet prettig had veel last van voorweeën. Daardoor kreeg ik het advies om niks meer te doen en zoveel mogelijk uitrusten. Daar was mijn werkgever niet blij mee en daardoor kreeg ik ook meteen te horen dat ik niet meer terug hoefde te komen.

Afijn de eind datum naderde en nog steeds geen beweging van een bevalling. Na de laatste controle werd ik doorverwezen naar het ziekenhuis om de bevalling op gang te brengen. Ik had toen al aangegeven dat ik mijn kindje niet meer zoveel voelde bewegen maar daar werd niet naar geluisterd. Ondertussen liep ik al bij de psyg omdat ik al 3 miskramen had gehad en die niet verwerkt had. Dat kwam natuurlijk allemaal naar boven tijdens de zwangerschap. Na twee dagen al in het ziekenhuis te liggen ging het eindelijk gebeuren. Na 8 uur lang weeën op houden mocht ik eindelijk mee persen maar kon niet meer. Toen ging alles fout. De dienstdoende arts deed me meer pijn dan me te helpen en uiteindelijk is de gyn erbij gekomen om te kijken.
Toen kwamen ze er achter dat mijn kindje verkeerd lag en dus met spoed een keizersnede. Halleluja! Daar kwamen ze er ook nog achter dat de navelstreng 2 keer om haar nek heen zat. (dus de keizersnede is haar redding geweest)

Eenmaal thuis kwam alles tot besef dat ik dus bijna de 4de kwijt was geraakt. Toen storte mijn wereld in. Ik werd heel erg beschermend over mijn dochter en niemand mocht haar aanraken of voeden en verschonen. Dat was natuurlijk niet normaal maar dat boeide mij op dat moment niet.
Uiteindelijk ben ik aan de anti-depressiva gegaan en ging het een stuk beter. Nu de winter er weer is begin ik meer down te voelen en komt alles weer een beetje terug. Daarom hoop ik dat er mensen zijn die een soort vegelijkbaar iets hebben meegemaakt zodat ik advies en tips kan krijgen om hier over heen te komen.