bezorgde moeder

Depressie

Bezorgde moeder

24 jr is ze en mijn kind waar ik zoveel van hou is veranderd in een angstig en verdrietig stukje mens. van maat 36 fijn en tenger gebouwd en amper 1.60 langis ze uit proporties gegroeid en zit maat 42 te krab. ze woont op kamers studeert en dat ging haar goed af altijd tot 2 jaar terug. de alarmbellen gingen wel bij mij, maar telkens werd dit weggewimpeld door haar. 2 jaar geleden aan de bel getrokken maar daar zijn er 2 voor nodig. Ze wilde zich niet laten helpen. Tot afgelopen september dagopname op de afdeling psychiatrie. We zouden de therapie eerst een kans geven want het KON zonder medicatie. Maar achter mijn rug om zonder het een kans te gunnen zat ze na een week dag opname al aan de cymbalta. Voor haar angstoornissen en faalangst zo werd de diagnose gesteld. Ze veranderde inderdaad meer zelf vertrouwen soms naar mijn bevlieg een beetje te veel door toch wel roekeloos rijgedrag en amper rij ervaring. Ze had plannen sabbatsjaar geen unief en ze zou een taal gaan doen en naar de sportschool of een leuke cursus, onder de mensen waar ze zich zo lang voor verstopt had. We hebben altijd een hecht en goed contact gehad maar meer en meer veranderde dat. Tegen het verbod in heeft ze een relatie opgebouwd met een veel ouder iemand die ze daar heeft leren kennen. Ze houd hem verborgen doet geheimzinnig en veranderde in een opstandige dwarse brutale puber. Ik ken mijn eigen kind niet meer. Ik heb gevraagd of ik de oorzaak ben van haar ziek zijn, maar ze ontkent dit telkens weer. Ik weet niet waar die boosheid vandaan komt en waarom. We herkennen haar niet meer, zij zelf zegt dat ze niet veranderd is maar dat wij veranderd zijn dat wij haar niet meer in haar macht hebben . Dit is werkelijk niet te plaatsen ze is al met 17 jr gaan studeren van een kamer naar een studio gegaan en hebben ons nooit bemoeid en altijd vertrouwd. Wie herkt dit? IS het de cymbalta antidepressiva die haar zo veranderd heeft? Van de behandelende therapeuten krijgen we geen gehoor omdat ze dit zo heeft aangegeven. Ik ben echt bang haar te verliezen elke dag lopen we op de tippen van de tenen durven amper iets te vragen of te zeggen of we krijgen een sneer of worden afgeblaft. Terwijl ze zo echt niet is.

inDepressie tipt

  • Momenteel nog geen tips