Ik zal er nog maar eens een link tegen aangooien;

http://www.stichtingb12tekort.nl/symptomen.htm

groetjes;

Tja de druk is in dit geval niet de druk van druk in m'n hoofd maar ik ben er zeker blij mee alhoewel die depressie me meer parten speelt nog maarja ieder begin is er 1, bedankt voor je medeleven.

Maakt niks uit dat kun jij toch niet weten ik had zelf ook duidelijker kunnen zijn . Ik heb al zo'n 2 jaar last van een heel hoge fluittoon in m'n hoofd en dat kan ook best irritant zijn dusse....nogmaals bedankt voor je steun want daar ging het om

Sowww. op aanraden van de stichting B12 vanochtend bij de huisarts geweest en een aanvraag gedaan om m'n bloed te onderzoeken. Dit heb ik besloten na enig overleg met mensen van het forum van stichting b12 . Als er bloed geprikt wordt zijn de volgende waarden van belang:
Algemeen bloedbeeld, vitamine B12, foliumzuur, vitamine B6, ijzer, ferritine, vitamine D (25-OH-D3) en TSH (schildklier).
De huisarts keek me ietwat meewarig aan en sprak z'n twijfel uit maar begreep m'n twijfels ook wel. Ik ga er niet vanuit dat hier extreme uitslagen uit gaan komen maar door bepaalde zaken uit te kunnen sluiten kun je de cirkel steeds kleiner maken en voor gek kunnen ze me altijd nog verklaren voorzover dat al niet gebeurd is haha...

groetjes;

Dank je Annet. Ik word nu toch ook wel steeds nieuwsgieriger naar jouw pad. Kun je daar iets meer over vertellen ?

groetjes;

Hallo.., gisteren bij de homeopaat geweest en ik was onder de indruk van haar helderheid en intresse in mij als mens. In een uur tijd kreeg ze 't voor elkaar om een helder beeld van mij en m'n klachten te krijgen. Ze was zelf een huisarts die homeopatie is gaan doen omdat ze in haar praktijk ervaarde dat ze vaak veel te weinig voor zieke mensen kon beteken. Ik heb een recept meegkregen en het advies om m'n gedachten met iemand te delen die als 't ware boven mij staat en die in staat is hier begleiding en sturing in te geven. Ik heb ook al een richting gevonden die daar aan voldoet maar heb besloten nog even te wachten en eerst lichamelijk weer 't 1 en ander op peil te gaan brengen alvorens een afspraak te maken. Het ontroerde me toen het op de betaling aankwam waarin ze zei, geld mag nooit een probleem zijn om beter te worden, ik wil dat je beter word en daarom doe ik dit werk dus daar komen we wel uit. Pffft eindelijk iemand die werkt vanuit 'n hart en niet vanuit z'n saldo op de bank. Ik heb nu ook een vragenlijst hier liggen van het centrum voor reguliere geneeskunde en heb daar over 2 weken een afspraak. Ik ben er nu wel heel duidelijk achtergekomen weer eens dat gezondheid echt het allerbelangrijkste is. Wat heb je aan alles als je doodziek bent , dan kun je maar beter niets hebben en gezond zijn of niet soms ?

groetjes;

Hoiii..ik heb op de site gekeken en het lijkt me een intressante persoon. Met magnetiseren heb ik ook ervaring en weet dat 't veel rust kan geven. Ik heb trouwens dezelfde ervaring met reikie en shambala en in mindere mate met sjamanisme maar magnetiseren is wat meer back to basic. Ik ben benieuwd welke behandeling je gaat krijgen en hoor graag wat 't met je doet. Ik wens je heel veel goeds en natuurlijk een goede gezondheid !

groetjes;

Hoi jojo, bedankt voor je medeleven . Ik hoop dat de therapie voor jou ook het leven een stuk aangenamer mag gaan maken en wens je hiermee en hierbij veel succes en moed toe.

groetjes;

Ik had erover heen gelezen maar zie dat je spirituelen/mentale counseling gaat krijgen , ik ben zelf van plan om iets in deze richting te gaan ondernemen maar dan pas als ik eerst meer duidelijkheid heb over m'n ander klachten ; http://www.vgw-albertcamus.nl/ Ik hoor graag van je wat jouw ervaringen zijn en wens je alvast veel succes !

groetjes;

Hallo nog even een update, ik heb van de homeopaat 2 middelen voorgeschreven gekregen en alhoewel ik best sceptisch ben moet ik zeggen dat ik een stuk rustiger en minder boos ben er zijn zelfs soms momenten dat ik me best ok voel. Donderdag weer een afspraak met de osteopaat en volgende week naar de natuur/ortomoleculair arts. Voorlopig ben ik ook nog in afwachting van de uitslagen van het bloedlab en ben bezig een soort van counseller te vinden en heb al iemand hier in de buurt die er voor open staat. Op de momenten dat ik me weer wat beter voel besef ik pas hoe ziek ik was en gelukkig krijg ik nu toch weer het idee door de betere momenten dat datgene waarvan ik dacht dat ik 't kwijt was toch nog ergens in mij aanwezig is en dat geeft erg veel moed en rust. Ik ben er nog lang niet maar eindelijk is er weer progressie.

groetjes;

Pfffft....even een update en tja waar zal ik dan beginnen ? De bloeduitslagen bij de huisarts gaven een lastig te definieren beeld dwz de b6 en d3 vitamine waarden waren een stuk hoger dan normaal. In eerste intstantie wilde hij hier niets mee doen maar na zelfonderzoek en doorvragen heb ik nu een doorverwijzing om opnieuw te prikken in het ziekenhuis. De 'gewone' bloedtesten zijn volgens hem niet zeker genoeg en op mijn vraag of dit dan geen wassen neus is antwoorde hij bevestigend.
Voor mij weer een reden om zelf kritisch te blijven en je niet te snel ergens bij neer te leggen of te laten aanpraten. Ik ben ook bij de orthemoleculair arts geweest en dat was in mijn ogen een fiasco. Kort gezegt werd ik achter een aantal er bijzonder uitziende computers geplaats en daar kwam uit dat ik een probleem zou hebben met m'n immuumsysteem en alhoewel dat wel klopt was het advies ronduit belabbert. Ik vroeg de man hoe ik aan zo'n hoge d3 kon komen en alhoewel hij daar een boek over heeft geschreven kon dat geen kwaad volgens hem en dat is gewoon niet waar. Er zijn 2 soorten metingen de ene is de vitamine (025-0h) en de andere is een prehormoon (1,25-oh) als die te hoog is dan duidt dat op onstekingen en deze worden ook in verband gebracht met depressies oa.. Ik vertelde hem over m'n eigen bevindingen en die wuifde hij weg om vervolgens toch informatie te gaan zoeken op z'n computer. Na enig zoeken vertelde hij me niets te kunnen vinden en ik wees hem er op dan hij waarschijnlijk niet goed genoeg zocht.' Maar wat denk je nu' was zijn antwoord ...op internet is zoveel onzin te vinden ik kijk alleen op wetenschappelijk medische sites. Op mijn vraag hoe hij dat kon verklaren terwijl hij zelf met niet wetenschappelijke apparatuur werkt had hij helaas geen antwoord en ik stond weer buiten met het advies om gezond te eten en te bewegen en 100 euro armer. Het is een slangenkuil en ik vraag me steeds weer af of er uberhaupt wel iemand te vinden is die verder denkt dan z'n eigen beperkingen en z'n banksaldo. Naja as. dinsdag gezellig naar de psychiater samen met m'n moeder om te kunnen bevestigen of ik nu wel of geen add/adhd heb. Ik loop nu al vanaf maart bij de ggz en ben nog steeds geen stap verder behalve een aantal onderzoeken en ben zo af en toe de wanhoop nabij. De psycholoog vroeg me of ik soms op een wonder wachtte en vertelde me dat ik me er maar bij neer moest leggen, dat dit geen optie is kon ik haar moeilijk aan d'r verstand brengen. Ik zou haast wel op een wonder wachten want volgens mij komen die nog sneller dan de hulp van zulke salon-psychologen die zelf totaal geen notie hebben wat voor een impact een depressie en bijkomende problematiek met zich meebrengt. We leven in een samenleving waar we ons zo vaak verwonderen om zaken die eigenlijk helemaal zo gek nog niet zijn maar achteraf is het makkelijk diagnose stellen . Voorlopig is het maar weer doormodderen en het is te hopen dat zulke mensen zelf niet in deze mallemolen terecht komen want dan zouden ze nog wel eens gewetenswroeging kunnen krijgen dat uitstijgt over hun ingekaderde ego's

Wordt vervolgt !

Ik heb ook heel veel alternatieve therapien gedaan en idd. het geeft inzicht maar weinig uitzicht. Soms kan het ook heel verlichtend zijn maar dat gevoel houdt dan maar eventjes aan. Ik ben ondertussen ook wel zo ver en weiger me erbij neer te leggen dat ik het allemaal zelf met m'n gedachten doe. Ik ben van nature angstig en onzeker dat zal er zeker mee te maken hebben maar mensen die met 'simpele' boekjes over gedachtes veranderen of anderzijds met cognitieve therapie geholpen zijn hebben volgens mij ook een andere werking van de hersenen of zijn er gewoon toegankelijker voor. Het is enorm frustrerend om datgene waarvan je theoretisch weet hoe het werkt haast onmogelijk in de praktijk kan brengen en waarbij succes ook absoluut geen garantie is op herhaling van oud gedrag.De meeste van dit soort testen en boeken is geschreven door mensen wiens leven het heeft verandert maar de basis weten we vaak niet laat staan de onderliggende problematiek en daarmee is het gerechtvaardig om je af te vragen voor wie dat werkelijk zin heeft ipv. een pleister op de wonde . Op den duur ga je idd. erg aan jezelf twijfelen want wat ben je dan voor een suffe dat je het niet begrijpt. Begrijpen doe ik het zeker maar ik begrijp ook dat de aarde draait maar voel er niks van

groetjes;

Zo.., eerst maar eens een paar keer lezen ehhh...enige nuance van mijn kant is zeker op z'n plaats. Ik denk dat het een samenspel is waarvan veel onderliggende patronen en gedragingen wisselwerkingen met elkaar aangaan op hormonaal lichamelijk en geestelijk gebied en mss. zelfs nog wel verder, alsmede opvoeding,omgeving en ervaring ook een wissel trekken. Dit alles bepaalt door welke soort bril je het leven bekijkt. Positieve aandacht van andere mensen is erg fijn en dat voelt ook zo maar gaan de mensen weg dan nemen ze het gevoel vaak ook weer mee. Ik zit momenteel best in een egotrip en ben daardoor ook niet zo heel makkelijk meer in het contact en de benadering helaas en dat heeft dan ook weer te maken met eerdere ervaringen etc. (of die allemaal kloppen is een tweede maar ik ervaar/voel het wel zo) Ik erger me snel en heb moeite om intresse te tonen in wat dan ook , eigenlijk wil ik alles maar ook niks. M'n gevoel ken ik meestal alleen in de vorm van angst en zwaarte en ik zou niet weten hoe dit andersom te beredeneren laat staan dat ik er helemaal geen gedachte aan vastplak. Ik kan wel zeggen dat deze gevoelens als een zwaar filter over alles wat ik doe liggen en ik zou niet weten hoe je afstand hiervan kan doen terwijl het als een virus in je lichaam zit verankert. Gevoel is niet verstandelijk te begrijpen maar het geeft wel de signalen door denk maar aan kiespijn ofzo. Als je ooit erge kiespijn hebt gehad dan weet je hoe moeilijk dat te negeren is. Het zou kunnen dat we over verschillende soorten van gevoelens spreken maar de mijne worden helaas grotendeels overschaduwt door de depressie en de angst. Verstand is vele malen 'dommer' en trager dan het gevoel en het zou kunnen dat ik het meeste daardoor kapot beredeneer , je hebt hiermee een ge'voelig' punt te pakken . Het jammerlijke is dat ik met *quote* Het voelt toch goed. Het is toch goed. Het mag er zijn. Wat valt er dan verstandelijk nog te begrijpen? eigenlijk helemaal niks kan. Je kunt deze beredenering ook omdraaien en dan klopt 't een stuk beter voor mij persoonlijk. Ik zou van jou graag willen weten hoe je dat dan doet zonder continu het idee te hebben jezelf voor de gek te houden en je hierdoor nog beroerder te gaan voelen. Begrijp ik je goed dat ik dan moet accepteren dat ik me zo ellendig voel en daar verder geen gedachte meer aan vast kan plakken ? Dat lijkt me onmogelijk en eerlijk gezegt is dit ook de kern van m'n probleem maar als ik kijk naar de familie geschiedenis van m'n moeder waar van de 14 kinderen er 10 zijn met dezelfde soort problematiek dit alles alleen een kwestie kan zijn van verkeerd denken...Ik (ja daar ga ik weer) denk dat de problematiek complexer is en dat weldegelijk een optelsom bepaalt wie je bent geworden, de vraag is voor mij dan ook ' hoe wordt je werkelijk wie je bent' ? Hierbij bedoel ik dan een vrij mens zonder onnodige angsten en depressieve gevoelens , hoe kun je leven uit liefde ipv uit angst ?
Het is een lang verhaal geworden en je hebt me wel weer een beetje wakker geschut desalnietemin blijf ik stiekum toch bij m'n oordeel dat in sommige gevallen het vechten tegen de bierkaai is en tegen je eigen genen.

groetjes;

Ik vind het aardig dat je met me meedenkt annet maar hoe kun je sturen als je stuur kapot is je auto tegen een berg op de handrem staat in the middle of niks , de benzine op het geld ook en er is geen andere weg en hulp te zien , laten afglijden, wachten op...wat eigenlijk ? Sorrie voor m'n sceptis ik bedoel het niet rot maar zo voelt het wel vaak.

groetjes;

Hoi.., ik erger me niet ik vind het alleen maar aardig van je , we verschillen soms weleens van mening maar dat vind ik juist positief. Ik en iedereen weet dat we ooit eens gaan sterven en eerlijk gezegt heb ik de afgelopen dagen die optie ook overwogen ten tijden van m'n diepste dalen. Een lichamelijke ziekte hoeft je geest niet te vetroebelen maar een geestelijke ziekte of denkwijze laat vaak helaas geen keus schijnbaar en de lichtpuntjes die zie je dan dus niet. Aardige mensen ken ik gelukkig ook en ik koester ze zo goed als mogelijk is en hoop ze niet af te stoten door m'n depressieve gedrag want echt die momenten dat een mens zo diep zit laten weinig licht doordringen in de allesoverheersende duisternis.

groetjes;

Hoi, we leven in een zogenaamde maakbare samenleving maar wie maakt wat en wat maakt wie ? Ik heb verschillende keren meegemaakt dat ik me fijn en positief en fit voelde en dan ineens viel alles weer in duigen. Ik word hier zo moe van en het geeft zoveel onrust en onzekerheid en op die momenten vraag ik me af hoe lang gaat dit nu weer duren en heb ik niet het vermogen eroverheen te kunnen kijken, het gevoel slaat me volledig lam en overgave lijkt de enige optie maar waar komt het vandaan ? Het is enorm zwaar om telkens maar weer tegen die onzichtbare vijanden te vechten en vrienden worden ......, nee want dan leg ik me erbij neer en voor mijn gevoel is het dan hetzelfde als overgeleverd worden aan de 'duivel'

groetjes;

Een beetje late reactie maar ik ben wel van plan om te gaan kijken wat het precies inhoud, momenteel wacht ik nog maar even alles wat ik ben gestart af maar ik ben zeker wel geintreseerd en heb er al meerdere goede ervaringen van gehoord.

groetjes;

Hoihoi..., ik ben eigenlijk helemaal niet zo wetenschappelijk aangelegt eigenlijk en heb ook de nodige stappen gezet op het sprirituele pad. Ik heb padwerk gedaan, reikie, shambala, heb veel van osho en andere oosterse meesters gelezen, sjamanen gesproken en ga zo maar door. Ben zelf gelovig opgevoed (Rooms katholiek) en heb er vanaf het begin af m'n twijfels over gehad , en waarom ? omdat het niet klopt het is gemaakt en niet echt vind ik. Er speelt zich op dat gebied wel een tweestrijd af binnen in mij en dat heb je wederom goed aangevoelt. Eigenlijk vind ik dat god de natuur is met al het onverklaarbare wat daar uit voortkomt en tegelijkertijd zit die ruis er nog tussen van datgene wat ik volgens m'n geloof met al z'n zonden en wetten heb geleerd en dat valt vaak moeilijk te rijmen met elkaar. De twijfel is er continu op dat gebied want het gaat er bij mij ook niet in dat al het spirituele per definitie goed is. Ik denk wel dat bepaalde waarden universeel zijn en niet gebonden aan wat voor een geloof dan ook. Dat zware en beklemmende gevoel klopt ook en ik geef m'n depressie daar de schuld van en ook de onzekerheid die daar uitvoort komt en dat kan ook omgekeerd werken maar op dat punt voel ik me op een dood spoor staan. Het liefste zou ik m'n verstand ook uitschakelen, ik heb zen meditatie bij een monnik gedaan en ook wel andere vormen van meditatie maar werd er niet rustiger van en dat gaf dan weer die frustratie. Ik kan me voorstellen dat als de diagnose add zou worden gesteld dat dit voor mij ook wel veel zou kunnen ophelderen want ik geloof echt dat bepaalde gedachten en moeilijkheden ook z'n biologische oorzaak kunnen hebben. Het lastige met veel spiritueel gedachtengoed is dat er vanuit wordt gegaan dat je zelf de keuzes maakt en daar invloed op kunt uitoefenen en zoniet dan begrijp je het niet goed of ben je er nog niet klaar voor waarmee je uiteindelijk weer met lege handen staat. Ik ben wel van plan om hier counseling voor te gaan vinden en heb een tijdje terug een afspraak met iemand gemaakt die me hierbij kan begleiden. Een ego hoeft ook niet per definitie slecht te zijn ik citeer; '' In spirituele kringen heeft het “ego” een slechte naam. We moeten het ego overwinnen, loslaten, ontstijgen. Onzin! De meeste mensen hebben geen last van een te groot ego, maar van een te klein ego. De meeste mensen onderschatten waar ze zelf toe in staat zijn. Het ego is wat een mens drijft. '' Ik begrijp overigens heel goed wat je bedoelt met dat m'n ego me saborteerd en ik ervaar dat ook zo maar dat komt volgens mij omdat ik dikwijls niet eens weet wie ik nu eigenlijk ben en zodoende ook niet bij machte ben om m'n ego te beteugelen. Eigenlijk denk ik dat m'n ego in het verleden vakkundig is gesloopt en ik daarmee m'n kompas ben kwijtgeraakt. Accepteren betekend voor mij ook loslaten en aanvaarden ik vraag me alleen wel af hoe ik dit depressie gevoel met alle angst en onzekerheid kan aanvaarden dat zou impliceren dat ik m'n depressie ben maar ik zie de depressie ook als iets wat niet bij me hoort en m'n denken en werkelijke gevoel compleet wegmaakt onder een zware mantel van zelfmedelijden en uitzichtloosheid. Ik heb moeite om te voelen en waarschijnlijk komt dat doordat ik meerdere blokkades door de loop der jaren heb opgeworpen uit zelfbescherming die nu het tegenovergestelde effect hebben maar ik zie niet hoe hier onderuit te kunnen komen. Als het denken er niet zou zijn en daarmee de oordelen zouden verdwijnen dan zou dat zeker erg veel rust geven en dat doet me weer denken aan de gnosten die het leven op aarden verafschuwden en er een heel sober leven op nahielden omdat ze een besef hadden dat het leven hier op aarde toch maar een zeer beperkte staat van bewustzijn is. *quote* '' Als je nu eens alleen maar gaat luisteren naar wat je denken allemaal zegt zonder dat je daar over na gaat denken en er een oordeel aan gaat verbinden. Wie is dan degene die zit te luisteren? '' Deze zin heb ik wel een aantal keer moeten lezen maar ik herken dit wel van sa-zen maar kan er eigenlijk niet zoveel mee. Dan zou ik de objectieve waarnemer zijn waarschijnlijk een boedha ofzo ?

Vriendelijke groetjes;

Hoi.., jah het was idd. een lang verhaal ik zal het dit keer iets korter proberen te houden. Ik heb zeker weerstand maar niet om de weerstand. Wanneer je weerstand door angst zou vervangen wat volgens mij op hetzelfde neerkomt dan kom ik weer uit op de depressie die dit gevoel enorm versterkt. Op het spirituele vlak was m'n gevoel wel degelijk betrokken maar daar waar anderen hun vorderingen gestaag maakte leek 't bij mij alleen maar achteruit te gaan en dit was geen weerstand maar mss. eerder nog dat ik 't te graag wilde ervaren en er te perfectionistisch in was waardoor alles verstarde. Later kwam dan weer de angst en de twijfel of ik wel op de goede weg zat en niet nog verder afdreef. Hoe anders zou ik een muur kunnen omschrijven dan met m'n denken ? Ik heb zovaak te horen gekregen 'wat voel je nu ?' en eerlijk gezegt was dat vaak een enorme nietszeggende leegte en daar kan ik dus weinig mee. Ik ben al meerdere keren gebroken en een gevoel doorleven is voor mij net zo iets als een splinter in je vinger hebben en telkens wanneer dat pijn doet dan zeg jij in mijn optiek 'laat die pijn er zijn ervaar 't en doorleef het' Ik persoonlijk zou liever eerst de splinter weghalen alvorens allerlei technieken erop los te laten die slechts om de oorzaken heendraaien . Uiteindelijk zal die splinter er toch wel uitkomen waarschijnlijk maar over het algemeen kun je beter de oorzaak aanpakken dan negeren en naar je gevoel luisteren om erger te voorkomen. Als ik nu naar m'n gevoel zou luisteren dan zou ik m'n huis niet meer uitkomen en de hele dag op bed blijven liggen en dan maar hopen dat er ergens in de komende jaren een soort van wonder gebeurd of dat ik nooit meer wakker hoef te worden.

groetjes;

groetjes;

Hey, het blijven voor mij toch vooral boekjes wijsheden. Ik zou 't graag anders zien en willen dat het voor mij zo zou werken. Een depressie zorgt er juist voor dat je gevoel verdraaid wordt en hierdoor je leven kleurt. Er zijn vele verschillende soorten van depressie en daarbij is ieder mens ook weer uniek. Hoe zou jij mij met zekerheid kunnen zeggen dat er geen biologische danwel andere oorzaken behalve gedachten aan ten grondslag kunnen zijn. Uitzonderingen zullen er altijd wel blijven maar om die dan als regel te gaan zien lijkt me niet verstandig. Ga jij een blinde vertellen dat hij gewoon z'n ogen eens echt open moet doen om te gaan leren zien ?
Ik zou nogmaals willen dat dit voor mij ook zou werken en mss komt er ooit nog wel eens een moment hoop ik. Ik ben blij voor je dat je er van opgeknapt bent maar je gaat mijn inziens wel erg makkelijk voorbij aan eventuele andere oorzaken en daarmee doe je mij en ik denk ook anderen te kort. Een ieder ervaart de pijn op zijn eigen manier en het is voor ons onmogelijk om die pijn te voelen en te ervaren. Dat jij vanuit jouw bevindingen hier een oplossing in hebt gevonden wil niet zeggen dat deze oplossing voor een ieder werkt en daarmee overschat je jezelf en onderschat je de impact van een depressie op ieder z'n eigen persoonlijke level.

groetjes;

En hier ben ik het helemaal mee eens want dat geeft nu precies weer wat een depressie inhoud. Ten tijden van een depressie lukt dat dus niet en dan kunnen 100 mensen zeggen dat je dan toch vooral leuke dingen moet gaan doen of wat dan ook en dat werkt averechts. Ik ben blij dat je mensen wilt proberen te helpen alleen hoop ik ook dat je begrijpt dat het niet altijd binnenkomt zoals jij en Ik zouden willen. Ik kan me zelf ergeren op momenten dat ik me beter voel aan het hopeloze wat veel depressieve mensen over zich heen hebben hangen en weet dat dit afstotend werkt wat niet wegneemt dat ik weet dat er 'zijn' vaak het enige is op zulke momenten wat soelaas bied. Ik kan zelf moeilijk begrijpen dat een anorexiapatient niet wil eten zichzelf uithongert tot een gratenpakhuis en zichzelf nog steeds te dik ziet in de spiegel en het maakt me soms wanhopig om dit te zien maar ik begrijp wel dat het advies om gewoon lekker te gaan eten niet veel zal bijdragen aan enig herstel. Ik dank je voor je medeleven en wie weet spreken we elkaar weer eens.
Succes met de door jouw ingeslagen weg en wees blij dat je die kracht hebt.

groetjes;