Ik ben ook uit mijn depressie gekomen door zelfhulp en wil dus wel mijn bijdrage leveren aan dit artikel.
Een huisdier had ik dan destijds niet, maar het is zeker waar dat een huisdier je onvoorwaardelijke vriendschap biedt en ook heel veel troost kan geven. En inderdaad, ze oordelen niet.
De liefde die je van een dier krijgt is zo eerlijk en oprecht, dat inmiddels ook wetenschappelijk al lang erkend is dat huisdieren een mens heel veel goeds kunnen doen.
Je moet een huisdier natuurlijk wel altijd goede zorg kunnen bieden, dus denk -voordat je een diertje aanschaft- wel even na of je daarvoor ook kunt instaan, realiseer je dat een diertje wel dagelijkse zorg vereist.
Dat kan voor jou dus ook heel positief zijn, je bent er verantwoordelijk voor en het geeft je leven minimaal 1 heel zinnig doel, de goede verzorging van je huisdier, die echt op jou moet kunnen rekenen. Je krijgt er heel veel voor terug.

Praten met heel goede vrienden kan ook zeker heel goed helpen, maar dat moet dan wel iemand zijn waar jij je volledig veilig bij voelt en waarvan je weet dat de persoon in kwestie vooral goed kan luisteren, dat is nog veel belangrijker dan dat die persoon bereid is om jou van allerlei goed bedoelde adviezen te voorzien.
Je kan jezelf heel goed helpen door dingen van je af te praten, maar je vertelt dan ook heel vaak een verhaal van dezelfde strekking. Je gesprekspartner moet daar behoorlijk wat begrip voor hebben en dan niet reageren met "dat heb je al verteld".
Je kan dat dus ook gewoon tegen familie of goede vrienden zeggen, dat het jou best helpt om dingen van je af te praten maar dat je wel vaak in herhaling zal vallen, dan weten ze het maar vast.

Ikzelf koos niet voor praten maar voor schrijven.
Ik heb echt héél veel van me af geschreven, keer op keer eenzelfde soort verhaal (soms wel 10 A4-tjes vol) in een soort briefvorm aan een fictieve goede vriend.
Het was alleen geen brief die ook daadwerkelijk naar iemand op de post ging.
Beschrijf al je gevoelens, alles wat je denkt, schrijf het gewoon allemaal op. Mij heeft dat heel goed geholpen.

Daarnaast ben ik gaan wandelen, gewoon in mijn eentje.
Eerst alleen recreatief, wat korte wandelingen, en alleen als het een beetje aardig weer was.
Later, toen ik ontdekte dat het me ècht goed deed, werden het lange afstand wandelingen, ook als het miezerig weer was.
Bij een stevige wandeling van ca. 45 minuten gaat je lichaam endorfine aanmaken, een natuurlijke opbeurende stof waardoor je je beter gaat voelen.
Een wandeling in de natuur, in je eentje, met je verstand helemaal op nul en je blik op oneindig, werkt enorm stressverminderend.
Na een poosje wandelen ga je vanzelf mijmeren over van alles en nog wat en dat brengt je volledig tot rust.
Je gaat dingen op een rijtje zetten en relativeren. Dat gaat helemaal vanzelf.
Een wandeling van een aantal uren, zeg ca. 15 kilometer, is daarom heel heilzaam.
Bij mij werden het gaandeweg wandelingen van 40 of 50 kilometer, echt de hele dag op pad.
En ik liep bij voorkeur op lange rechte stukken met een groot uitzicht, dan hoefde ik ook niet zo op de route te letten,
zoals je bijvoorbeeld hebt als je in het bos wandelt. Hoe "eenvoudiger" de route, hoe beter ik weg kon dromen in mezelf.

De kroon op al het gewandel was destijds het voltooien van de Nijmeegse vierdaagse, een mijlpaal.
Nog afgezien van al het goede wat het wandelen mij lichamelijk en geestelijk al gebracht had,
had ik nu toch wel iets gepresteerd waar ik oprecht trots op mocht zijn.

Wat ik ervan geleerd heb....
Een depressie ontstaat zelden van de ene-op-de-andere dag. Het is iets wat langzaam groeit en in de eerste instantie schuif je je negatieve gevoelens van je weg.... het zal wel weer overgaan of je probeert het af te doen met "kop op, ga wat doen, niet zeuren".
Na verloop van tijd kom je er dan achter dat het dus toch wel dieper zit, het wordt alleen maar steeds erger, het gaat helemaal niet vanzelf weer over...
Ik ging me steeds nuttelozer, futlozer en waardelozer voelen. en kreeg toen pas in de gaten dat ik depressief was.
Van iets wat zich zo sluipend ontwikkelt mag je nooit verwachten dat je er ook heel snel weer helemaal vanaf bent, dat kost tijd.
Gun jezelf dus ook die tijd, en accepteer dat je af en toe even een terugval hebt... dat overkomt bijna iedereen.
Verwacht geen wonderen en stel jezelf geen vast doel, dring jezelf b.v. niet op dat het "over een half jaar over moet zijn".
Uiteindelijk zal het je lukken en kom je er sterk uit.

Er is geen medicijn wat het probleem in een paar weken tijd even helemaal oplost.
Medicatie kan je natuurlijk wel helpen om zaken toch in een wat ander licht te zien, zodat het je dagelijks functioneren iets veraangenaamd. Maar veelal is het meer symptoombestrijding in plaats van een geneesmiddel.
De echte genezing moet van binnenuit komen, je houding ten opzichte van jezelf en ten opzichte van het leven moet die positieve wending gaan krijgen. Dat je dingen weer leuk gaat vinden, dat je je weer gewaardeerd kan gaan voelen.
Dat een medicijn je wel kan helpen met de eerste aanzet daartoe is een feit, maar voor het grootste deel moet je het zelf doen.

Leer om een aantal zaken domweg te accepteren.
Je kan jezelf niet veranderen en je kan ook je omgeving niet veranderen. Dus vecht daar niet tegen, want dat is zinloos.

Je kan wel de manier waarop je met dingen omgaat veranderen.
Misschien maak je je wel heel druk om dingen of verwachtingen waarvan je je kan afvragen of je die zaken niet in een ander perspectief kan zien. Dus relativeren... er op een andere manier mee om leren gaan.
En nu juist dat wandelen kan je daar uitstekend bij helpen.

mooi Janneke67