Een praatje met iemand kan je écht een goed gevoel geven, je voelt dat je meetelt, dat er naar je geluisterd wordt, je voelt je mede-mens...zo ervaar ik het dikwijls.

Contact met anderen is m.i. inderdaad heel belangrijk bij het overwinnen van een depressie. Tegelijkertijd is het zo dat ik, als ik me depressief voel, het moeilijk vind om het contact op te zoeken met mensen die niet heel dicht bij me staan. En doordat depressiviteit bij mij "in de genen zit" en op verschillende momenten in meer of mindere mate aanwezig is, is het voor mij ook lastig om vriendschappen te onderhouden. Er zijn nl. genoeg momenten dat ik denk: ach, waarom zou ik hem/haar bellen, daar zit diegene toch niet op te wachten, wat heb ik nou te bieden etc.. Ik ben ook benieuwd hoe anderen op dit forum dit ervaren. Zelf zat ik wel te denken dat het fijn zou zijn om contact te hebben met lotgenoten, o.a. omdat je dan eerder begrepen wordt dan door anderen.

Mij lijkt het inderdaad ook fijn om met lotgenoten te praten, al weet ik niet zeker of ik me daardoor beter zou voelen. Dan voel je je wel meer begrepen denk ik. Om even op de vraag te reageren: voor mij is het wel belangrijk om er ook met anderen over te praten, al vind ik dat wel lastig. Ik ben namelijk bang dat ik hen meesleur òf dat ze me zat zijn door mijn gezeur.

contact met anderen is voor mij wel belangrijk.al moet ik wel eerlijk zeggen dat ik weinig over mijn problemen praat.het helpt mij om uit een gedachten gevoel cirkel te komen.geeft een stuk afleiding...

ja, ik denk zeker wel dat we op die manier ook wat aan elkaar kunnen hebben, een luisterend oor, of ondanks je niet lekker in je velt zit: je mag er zijn.

H@i
Ik zou zeggen dat je andere nodig hebt om het zelf te doen ..

Liefs Jacky

Inderdaad Jacky: we hebben andere nodig om met hun hulp onze problemen aan te kunnen pakken.

Heel veel sterkte, Jacky

Thanks lieve Julie

Ik ben het niet zo erg eens met jullie. Ik denk dat je alleen jezelf nodig hebt. Je moet jezelf eerst leren kennen en begrijpen om eruit te kunnen komen. Anderen zullen nooit begrijpen hoe jij ervaart wat je voelt. En misschien is dat ook niet het belangrijkste.. Volgens mij vinden we het gewoon heel fijn om te horen dat het goed komt enzo, maar wat heb je eraan? Ik in ieder geval niks. Ik doe het gewoon allemaal zelf. Ik vertrouw tenslotte niemand. De mensen of ''vrienden'' die ik heb nemen het volgens mij niet serieus of het interesseert ze niet. En ik heb zo een gevoel dat het bij veel mensen zo is..

Voor mij is het bijna van levensbelang dat ik andere mensen om me heen heb, als er iemand geweest is waar ik tegenaan kan zeveren, dan lucht dat wel op, al lost het daardoor niet op , ik voel me dan wel beter, dan weet ik dat er iemand is die voor me klaar staat, en volgens mij heeft toch (bijna) iedereen zulke mensen nodig.

Hulp is een noodzaak voor mij als ik in een depressie zit. Even een luisterend oor, liefst een knuffel en begrip voor mijn sombere situatie. Even het gevoel dat ik belangrijk ben en mag zijn.

Ja iemand die je even weer terug op de wereld zet, want soms lukt dat even zelf niet meer, in ieder geval is het bij mij zo dat als ik op zo'n moment naar een vriendin ga, ik me daarna weer een stukje opgeluchter voel, dus ik zou zeggen dat je andere nodig hebt, nouja , voor mezelf weet ik dat in ieder geval zeker.

ja ik denk dat het je wel ff een steuntje biedt maar niet altijd omdat je soms ook alles afstoot wat dichtbij komt want dat doet soms pijn'' dichtbij''

ik denk zeker dat iedereen en luisterend oor nodig heeft
het is fijn met mensen die in hetzelfde schuitje zitten
ben eigenlijk ven nature een sterk persoon die stevig in haar schoenen staat maar nu is dat anders
de omgeving heeft vaak geen weet hoe je van binnen voelt willen het wel begrijpen maar het lukt hun niet
zelf heb ik veel gehad aan de contacten hier heb er een goede vriendschap aan over gehouden
ben nog zeker niet de oude maar als ik verdrietig of boos ben kan ik het hier kwijt zonder veroordeeld te worden of bang te zijn iemand te kwetsen
mijn mening is je kan het echt niet alleen je zakt dan alleen maar steeds verder weg

Zonder partner zou ik geen reden meer hebben om in leven te blijven.

Sommige contacten zijn fijn en helpen je door de dag. Andere contacten zorgen dat je verder in de depressie zakt. Goedbedoelde adviezen als : "Kom op, verzet je ertegen" of "Maak je toch niet zo druk", helpen mij echt niet hoor! Veel praten erover helpt mij wel, maar maakt me vaak wel erg moe. De volgende dag voel ik me dan vaak wat minder....

Op het dieptepunt van mijn depressie heb ik echt geen live contact nodig. Elk woord kan verkeerd vallen en de relatie met die persoon - onbedoeld - op scherp zetten. Als ik merk dat ik weer in de stijgende lijn zit ben ik gemotiveerder en zal ik ook openstaan voor inzichten van anderen. Op dit moment zit ik diep en heb om die reden ook de afspraken met mijn therapeut gecanceld. Over een tijdje kan ik ze beter gebruiken.

even goed kan het zijn veel te praten over wat je voelt, en evengoed kan het zijn weinig te spreken, en alleen observeerd van hoe alles er aan toe gaat om jou en je omgeving heen. ik trek mij in het algemeen teveel aan, gedachtes die niet 123 echt bij mij hoeven te horen. zo zou dat ook hier kunnen vergaan, qua verhaal en de inleving , dat zou eventueel een minder goede invloed kunnen hebben. Maar ik kan meer en meer beter onderscheiden, en kom steeds iets dichter bij mijn persoonlijkheid. Van identiteit kan ik nog niet spreken. Maar mede door juist veel los te laten, of het daardoor eerst een zooitje , zeg maar een complete ramp, ik laat het maar komen zo het is. het enige dat ik kan doen is mijn intuitie volgen. en zodoende wil ik de tijd heel graag mij verdiepen(zo als hier)en dan weer stilstaan, en dan weer helemaal barsten. Zo het mij maar afgaat, zeg maar

Ik ben wel bang dat ik, door mijn depressie te uiten naar anderen toe, anderen meetrek erin. Dat zij zich slecht voelen of zich zorgen maken.