Hallo Sombermans,
Ten eerste welkom op dit forum.
Kop op , er is nog zoveel om voor te leven! Ik zie het 2x per week echt niet meer zitten en toch ga ik door..
Er zitten altijd diamanten tussen de zeepbellen!
Ik kan mij goed voorstellen dat je werk veel van je energie opslokt omdat je waarschijnlijk in een "prestatiecultuur"zit. Ik was vroeger Sales&Markerting director. Altijd in de 6-e versnelling. Joh, praat met je baas/bedrijfsarts als dat kan. Dit overkomt zoveel mensen. Neem even een break of ga minder dagen werken. Als je zo labiel bent heeft de zaak ook niets aan je en straks je kinderen ook niet meer. Bouw aan jezelf, je zou een therapeut kunnen zoeken waar je met je problemen kunt sparren. Is er niet een goede vriend/in die kan luisteren?
Sterkte en zet hem op!!

Hallo Alexander,
Bedankt voor de reactie. Ik weet dat er nog veel zou moeten zijn om voor te leven. Het probleem is alleen dat ik daar op het moment niet zoveel van voel. Het waarvoor en vooral het hoe is nu nog een groot zwart gat. Mijn functioneren op het werk vind ik eigenlijk het minst belangrijk. Mijn verdriet zit nu vooral in het feit dat mede door mijn emotionele afsluiten door mijn somberheid/depressie mijn huwelijk op springen staat. Ja, ik probeer weer aan mezelf te bouwen, ik heb een therapeut waar ik goed mee kan praten. Ik denk te weten waar mijn negatieve zelfbeeld / depressie eigenlijk vandaan komt en ik denk dat ik een heel eind kan komen met het verwerken en een plaats geven van deze "oorzaak". Maar dit proces was ik het liefst ingegaan samen met mijn vrouw en dat dat niet meer gaat doet mij veel verdriet en om dit "alleen" te moeten doen beangstigt mij heel erg. Ik ben bang na de scheiding te blijven hangen in mijn depressie/ verdriet/ boosheid en bang dat ik daardoor niet in staat zal zijn effectief aan mijn "problemen" te werken. Bovenal ben ik bang dat ik daardoor niet meer de vader kan zijn voor mijn kinderen die ik wil zijn en waarop zij recht hebben (zeker na de scheiding).

Jeetje , probeer mij in je in te leven. dat kan niet 100%. jouw gevoel en je angsten zijn uniek. maar als ik toch een stukje mag meedenken:
1. Je zegt dat jij de Trigger bent, want jij hebt je afgesloten. Is dit waar ? Je vrouw had toch ook voor jou kunnen vechten en proberen contact met je te zoeken? het is two way stream in een relatie. Ik heb zo vaak gezegd tegen mijn vrouw gezegd dat ik er mee wil stoppen en steeds heeft ze voor mij gevochten en voor onze relatie. Als je 13 jaren bij elkaar bent geeft je niet op.
2. Je ziet er tegenop dat je alleen "het proces " in moet. Dit is fair, dat is ook supermoeilijk. Maar in the end denk ik persoonlijk dat je leven ook niet afhankelijk moet maken van een ander. hoe klinisch dit ook klinkt; je bent zelf de moeite waard.
3. het is waar; als ik nu mijn vrouw niet zou hebben dan was mijn leven een stuk ingewikkelder. Maar je kunt weer een nieuw leven opbouwen ook al kijk je daar nu huizenhoog tegenop.
4 . Waarom zou je niet meer de vader kunnen zijn die je wilt zijn ?
Je bent in therapie en je bent gemotiveerd om je kinderen de beste zorg te geven. Ziehier je driver, raap jezelf bijelkaar , maak een actieplan, schrijf het op. Probeer het een beetje rationeel aan te lopen,
maak een businessplan op paper voor jezelf. Weet je wat een SWOT is? Schrijf je sterke/zwakke punten op, zoek de kansen en bedreigingen. Schrijf het van je af, elke keer als je je down voelt heb je dat stuk papier als roadmap voor je nieuwe leven. Kleine stapjes steeds.
Begrijp anderzijds goed dat je graag je huwelijk wil redden en steun en kracht van je vrouw nodig hebt. Er is toch ook een fase geweest in je leven dat je dingen ook voor elkaar kreeg zonder haar?
Sterkte!

Bedankt voor het eerlijke meedenken. Ondanks dat je opmerkingen feitelijk niet nieuw zijn voor me, komt het behoorlijk aan om het zo terug te krijgen van een onafhankelijke derde. Maar dat is ook de bedoeling van deze site toch!
Ja, het is two-stream in een relatie en wij zijn er ons ook beiden van bewust dat we in het stuk van contact verliezen allebei een rol hebben gespeeld. Helaas is het nu zover dat mijn vrouw er niet meer in gelooft, niet in ons, niet in mij en niet in mijn vermogen om echt iets te veranderen en niet in haar liefde voor mij. Ik weet dat ik mijn leven niet afhankelijk moet maken van een ander en dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn geluk. Dit komt ook in mijn therapie naar voren. En misschien is het feit dat ik "het proces" nu waarschijnlijk alleen in ga ook wel goed. Nu moet ik het heft zelf weer in handen nemen. Ik weet dat de kinderen een belangrijke / belangrijkste driver zijn. Rationeel weet ik dat allemaal wel, maar ik weet daar nog geen handen en voeten aan te geven omdat bij het eraan denken de "zwartheid" weer toeslaat. Tussen weten en doen ligt nog teveel ruimte. Ik moet eerst ook gevoelsmatig overtuigd zijn dat ik "de moeite waard ben". Mijn therapie is daar ook op gericht, inclusief SWOT. Ik weet wat ik wil, waarnaar ik wil streven en wat daarvoor zou moeten gebeuren. Nu alleen nog een kleinigheid: het echt doen. Ik denk/ voel regelmatig dat dit mij gaat lukken, alleen het vasthouden van dat gevoel wil nog niet lukken.

Zal ik een paar open deuren intrappen:
1. Je wil je relatie redden, maar je hebt niet de kracht en energie....
je hebt geen flauw idee waar je moet beginnen. ik ken je totaal niet maar ik zou zeggen; Probeer eens uit te vinden of het "aan een dood paard trekken is" wellicht volgt dan de berusting en kan het rouwen beginnen
2. Vasthouden van een positieve Vibe; with all do respect, lukt mij ook niet meer. Wat dacht je van een soort Ted Troost ( haptonoom)
Geloof dat mindfullness/NLP ook werkt.

Kogel is door de kerk. We gaan scheiden. Ik zou nog steeds willen proberen onze relatie te verbeteren/ redden. Maar zie nu (eindelijk) wel in dat dit er voor mijn vrouw niet meer inzit. Het is ook voor mij duidelijk dat we zo niet langer samen verder kunnen. Op deze manier maken wel elkaar en dat wat er nog tussen ons is helemaal kapot. En dat wil ik niet, willen wij niet. Dat zou namelijk geen recht doen aan onze relatie van 20 jaar, dat doet geen recht aan onze kinderen, dat doet geen recht aan mijn vrouw en dat doet geen recht aan mij. Voor de kinderen en voor onszelf willen we in vriendschap / overleg en in gedeelde rouw uitelkaar. En wie weet als ik later /ooit mezelf weer op de rails heb weten te krijgen........ (ja ik weet dat ik daar niet op moet hopen / rekenen).

Logischerwijs heeft dit mijn "positive vibe" geen goed gedaan. Ben inderdaad (weer) begonnen met mindfullness maar lukt nog niet om in het "hier en nu" te blijven. Zie de wereld en mijn eigen toekomst als 1 groot zwart gat. Heb geen overzicht hoe we 20 jaar verbondenheid gaan ontvlechten. Zie alleen de kinderen als echte drive om verder te gaan. Wil er zijn en blijven voor de kinderen (co-ouderschap) maar hoe dit in te vullen Ben bang voor de eenzaamheid op de dagen dat ik de kinderen niet zal “hebben”. Hoop dat ik niet blijf zwelgen in mijn verdriet, boosheid, teleurstelling en er weet te zijn voor de kinderen. Weet dat ik mijn eigen geluk weer moet zien te maken, dat ik weer (meer) die persoon moet worden die ik ooit was maar hoe???

Ten eerste heel veel sterkte met dit besluit. Tuurlijk heb je het gevoel dat alles om je heen "zwart" is. Maar laat die fles voorlopig staan, want jezelf daarin verstoppen heb ik ook gedaan. Al kan een kleine borrel soms opluchting geven...
Is het een idee om wellicht lotgenoten te ontmoeten, bijvb in een huiskamer gespreksgroep? Dit forum faciliteert dit niet, maar alleen door te rouwen/praten kun je het verwerken.
Veel sterkte.
Ciao