Hey,
Ik heb ook in een dagbehandeling gezeten. En het heeft me zeer goed gedaan! Je kan je uiten, zonder dat iemand je de vinger wijst. Het is in het begin wel een beetje aanpassen. Maar je gaat een gevoel van veiligheid hebben. Ik had dat toch en mijn medepatienten hadden dat ook. Ik zou je de raad geven om je zelf open te stellen van wat ze van je vragen. Geef jezelf de tijd om aan jezelf te werken. Het zal niet overgaan over een paar dagen.. Dat moet je goed beseffen. Je hebt al een stap gezet in de goede richting. Laat het een beetje op je afkomen en maak je niet te veel zorgen. Werk goed aan jezelf. Het zal niet altijd even gemakkelijk zijn. Want wat ze mij altijd zeiden was. Je gaat eerst heel diep vallen om daarna langzaam naar boven te klimmen. En dat was ook zo. Ik heb veel zwarte sneeuw gezien en de moed stond me vaak in de schoenen. Maar je moet doorbijten en je zal zien het werkt. Maar je vraagt enorm veel energie van je!! Dus ik zou zo zeggen, doe je best en alleen je best. En je zal er uiteindelijk wel komen. Maar daar ga je toch even de tol voor moeten betalen. Ik wens je alvast heel veel moed!
Groetjes Hayley.

Niet dagprogramma, mar intern geeest stemmingsstoornissen. Mijn ervaring was zeer slecht... Heb zelfs een brief gestuurd naar raad van bestuur, maar niet eens een antwoord gehad!! Tekenend. niettemin iedereen is anders en heeft behoefte aan... Ik kan en wil geen pillen en die druk was enorm daar... Daarom omdat ik lastig was hebben ze me geloosd...
Kan nog veel verhalen vertellen over de psychiatrie en zelfs daar, maar heeft voor jou geen zin.
Hoop dat jij het beter treft in de dagbehandeling. maar wees kritisch en accpeteer hoewel je je rot voelt niet alles!!!

zag net dat er nogal wat taalfoutjes in zaten, maar hoop dat je het niettemin begrijpt. Sterkte

hans

Heb het gehele cirquit (helaas) af gelopen. Alle soorten therapieen gedaan, verschillende keren intern gezeten. 12 soorten pillen gebruikt, waar ik uiteindelijk overgevoelig voor was en ben. Weinig vertrouwen nog in de geestelijke gezondheidszorg. (ben daar trouwens niet de enige in) heb zelfs een keertje officieel klachten in gediend, waarbij ik gedeeltelijk in het gelijk ben gesteld, maar daar ook neit echt mee opschoot. Ook de inspectie van de gezondheidszorg laat het afweten... je krijgt keurig een briefje bij melding van en vervolgens gebeurt er niets. Ik kan er een boek over schrijven, maar dat kost mij alleen maar teveel energie.
Nu kom ik nog wekelijks (gelukkig) bij een psycholoog, die eigenlijk ook niet de oplossing weet, maar waar ik wel steeds mijn verhaaltje kwijt kan. En hij is niet het type volgens de bureaucratie...hiep hiep! Helaas gaat hij vertrekken. Nu weer voor zorgen dat ik toch nog een ander te pakken krijg , die ik vertrouw en die mij door de soms diepe dalen kan voortslepen.
De par mensen die ik nog om me heen heb, vinden dat ik nog steeds 'knok'. En dat klopt denk ik... Nog steeds vechtlustig om te overleven. maar vaak : "waarom dat gevecht?"
Niettemin hoop ik oprecht voor jou dat jij de echte goede hulpverlener kan krijgen (ze zijn er nog wel!) en met die hulp en evt. wat pillen er doorheen komt...Sterkte!!!
Vechten he?

He Hans,
Dank voor je reactie. Ik reageer een beetje laat, maar wat wil je.. soms in de put.. Als ik je zo beluister en ook andere reacties op het forum bekruipt mij het gevoel dat er toch iets structureels mis is met de GGZ in NL. Klinkt als een open deur; maar kunnen die miljarden geld in de zorg niet beter/anders worden aangewend? Ik ben al bijkans extra depressief aan het worden in het voortraject/intake van "de zorg". Ben nu bij 3 klinieken van het kastje naar de muur gestuurd en maar steeds weken wachten tot ze tijd voor je hebben. Nu heb ik toevallig een goede opleiding en ben wel een beetje assertief, stel dat je dat niet hebt dan wordt je toch behoorlijk afgedroogd door die Shrinks...
Ja, ik stop maar met klagen, maar moraal van het verhaal; uiteindelijk moet je het toch op eigen kracht doen. Dus ik bijt maar even door om maar weer de dag door te komen.

Begrijp je stellingname: maar wellicht kan ik je nog een tip geven voor een therapiesetting als je iets mer los wilt laten van je achtergronden t.a.v. je depressie??? zie maar...
Sterkte Hans

Even quick and dirty samengevat:
- Ben al vanaf mijn 15-e jaar depri.
- 20-e jaar eerste keer hulp zoeken bij de studentenpsycholoog
-27 jaar eerste echte grote depressie crisis, geen hulp
-31 jaar tweede crises en medicijnen en therapie ( afgebroken)
-34 jaar 3-e crises( geen hulp)
-38 jaar 4-e crises en gestopt met werk en alles..
hulp gezocht bij :In Geest
Mentrum/ Punt P ( diagnose Chronische depressie/dubbele depressie)
AMC de Meern
Nu wacht ik op het AMC programma en slik medicatie. Mijn depressie wordt vermoedelijk veroorzaakt door combinatie van jeugdtrauma 's en erfelijke factoren.

Misschien is dit iets voor jou?? (ben daar zelf een half jaar intern geweest) De Gelderse Roos in Lunteren. het is intern en erg zwaar: groepstherapie en je wordt aanvankelijk afgebroken tot aan je botten...
jeugdtrauma's : indien je iets meer weet over die achtergronden is er wellicht iets te vinden bij psychiatrie in Oegstgeest, anders op zoek gaan naar specialisten op jouw gebied.
AMC is meer voor 'algemene depressies' en is gestoeld op pillen en activeren van.... (motorische en 'creatieve' therapie) individuele gesprekken met meestal een psychiater in opleiding.

Vooral intern ergens zitten, daar zie ik tegenop.
hoe is dat qua privacy en eigen kamer?

Je hebt aanvankelijk (of het moet veranderd zijn) een kamer met zijn tweeen. Ik heb toen grotendeels een kamer alleen gehad. Was ook nogal gesteld op mijn privacy. Verder was er een huiskamer waar we met zijn vijf en twintigen zaten. maar je zou wellicht eerst eens wat info kunnen opvragen toch?
Intern is vaak wel een oplossing voor velen die zo lang en zwaar in een depressie zitten.... maar tja ieders eigen keus.