Ha Dagboek,
Lang geleden dat ik geschreven heb. Ik had je zoveel te vertellen, maar ik was net even op de chat.....en nu lijk ik wel weer sprakeloos. Voelt wel een beetje als roddelen zo, maar ik moet het even kwijt. Ik weet niet hoe lang ik er geweest ben, er is geen zinnig gesprek gevoerd, alleen maar gehakketakt en ik ben daar echt allergisch voor. Ik heb het te veel meegemaakt. Teveel het gekat, teveel het subtiele, te veel het kleine waarover je niet moet zeuren, wat niet kwetsend mag zijn maar het wel is. Niet hier, niet op mijn plekje, niet op deze site bedoelt voor steun. Maar goed, misschien ben ik er ook wel te gevoelig voor. Heb me er maar niet te veel mee bemoeit, dit moeten mensen zelf weten. Ik schrijf er over en hopelijk kan ik dan het rotgevoel loslaten en verder. Dit is ook onze wereld, en ik zal er ooit mee om moeten leren gaan.

Maar wat ik je eigenlijk wilde vertellen.....is dat het zó goed gaat met me. Niet zó goed in de zin dat mijn leven perfect is, en me helemaal gelukkig voel, maar zó goed....het verschil met een jaar enorm is. Zes weken zonder pillen nu. En ik kan zonder, ik overleef zonder. Een paar weken door een nieuw dal gegaan, maar ik ben terug en hoe!! Ik kan nog lang niet alles, maar langzaam merk ik dat het vuur in mij weer gaat branden. In kleine signalen komt mijn passie weer terug, God is groot. Ik kon al even weer bedenken dat God hier een plan mee heeft, en dat Hij dit ten goede zal gebruiken, maar gister keek ik de eo-jongerendag en realiseerde ik me dat dit de consequentie is van je leven in Gods hand leggen. Jaren terug heb ik God gezegd: ´Ik ben van U, neem mijn leven het is van U´. En dat is wat God gedaan heeft....niet op de manier die ik gedacht had.....maar dat is het risico van wat ik heb gezegd. Dat het niet zou gaan als ik had bedacht. Maar ik besef me, dat deze ellende, betekent dat God met me bezig is, dat Hij iets aan het doen is met mijn leven. Hij heeft mijn vraag en belofte serieus genomen en doet er iets mee. God heeft een plan, groter en beter dan het mijne. Hij liet me eerst door het dal gaan.....en ik weet niet wat volgt, nog een dal, moeilijke dingen, uitdagingen, maar God weet wat Hij doet. Hij maakt ons klaar om Zijn getuigen te zijn......en voor even kan ik weer niet anders zeggen dan: Neem mijn leven, laat het Heer, toegewijd zijn tot Uw eer.
God is groot!!!

Niet dat nu alles vanzelf zal gaan, depressie blijft depressie en een grote hel......maar ik ben niet alleen. En misschien helpt dit opschrijven me, om als het vuur weer dooft, het me te herinneren, als houvast. Wie weet......en anders......dan heb ik het nu iig vast aan iemand verteld, mijn enthousiasme is even te groot om te zwijgen, mooi dat ik dan een dagboek heb dat mijn verhaal even aan wil horen

Hopelijk tot snel.
Liefs Tari