Vrijdag 19/02/2010

bah, wat voel ik me ellendig net. ben de hele dag al grieperig, maar momenteel ben ik vooral heel erg overspannen. hoe moet ik het zeggen? ik begin me te realiseren, dat ik de burnout wel achter me heb gelaten... over blijft een depressie. het is zo vreemd hier mensen over al mijn symptomen te horen praten. ik ben er momenteel echt van overweldigd
vanavond waren ad thema op het chat. wat moet ik ervan denken? ik hoor, dat ze geen verdovingsmiddel zijn, maar me idd zouden kunnen helpen. klinkt verleidelijk, als of het de motor zou kunnen zijn, naar die ik eigenlijk al lang zoek.
maar waarom ben ik dan zo afwijzend? ik ben bang, dat ik me mijn leven lang ervan afhankelijk maak. ergens de indruk, alsof ik dan door medicijnen leef en me goed voel. het gevoel van wantrouwen tegenover mijn eigen gevoelens. hoe moet ik nou mijn gevoelens verwerken, als ik ze weer weg duw?
heb ik medicijnen nodig of meer het gewend raken aan de schuldensanering?
ergens voeld deze variante beter, echter
maar ik twijfel ook hierover. is het weer mijn oude drijfveer: ik kan het allemaal alleen, ik heb geen hulp nodig... ? ben ik het niet ook mijn kinderen verplicht, als ik op deze manier weer stabieler word?
ik ga eens google op!