Hmmz weet niet goed wat schrijven. Begin altijd direct te wenen, vrij lastig om er over te praten, zelfs schrijven soms. Weekend was een beetje rampzalig :( Weet je, ik wou wel , maar dan was ik zo moe. Herinner me zelfs niet meer veel van zaterdag... Nuja, ik heb eten gemaakt en dat was het zo'n beetje, ook wel eventjes katjes geaaid. Ik wou wel wat in het huishouden helpen thuis en naar oma gaan en voor school werken, maar kon ik gewoon niet opbrengen. Dus zat ik grotendeels op de chat dit weekend. En dan was het al zondag en moest ik al terug op kamers. Even had ik het moeilijk: zou ik nu wel gaan? Thuisblijven is ook dat niet, maar ja, heb het gewoon zo lastig. Ben ook bang dat ik iets stoms ga doen, mezelf weer niet onder controle zou hebben en ja hier zit ik wel alleen... Thuis is er nog wat controle van mn ouders, enz.
Nuja, ben dan toch maar beginnen inpakken met een beetje hulp van mn ma. Wel al wenend maar kom... Heb ook wat eten meegedaan, al protesteerde ik tegen mn ma... maar aan andere kant toch gelukkig want anders red ik het wss niet... Is voor mn ouders ook niet leuk om mij zo te zien vertrekken denk ik, maar kon er niet aan doen... Ik kan hen moeilijk gerust stellen als het niet zo goed gaat :'(
Eigenlijk weet ik echt niet wat doen, wat ik moet aanvangen met mijn leven, dit leven... Moet ik nog verder, wil ik nog verder, kan ik nog verder? De ene keer hoor je dan: 'ja je moet! je bent goed bezig, het is de moeite waard.' De andere keer heb je dan: 'nee ik wil niet meer, ik ben op, kan niet meer.'
Wat ik op dit moment wil is een beetje rust :'( Maar dat is er niet , op geen enkel ogenblik van de dag behalve dan als ik slaap. Zelfs bij mijn vriend vind ik zo moeilijk rust, zit ik vol met negatieve gedachten over mezelf, met als gevolg dat ik hem een beetje van mij wegduw. Nu, dat we elkaar niet gezien hebben dit weekend is een beetje door omstandigheden maar dan ook voor een deel mijn schuld. Ik ben heel slecht bezig de laatste maanden :'( Ik doe mn ouders en mn vriend pijn, ik ben zo zwak en kan amper voor mezelf zorgen, achterstand op school loopt murenhoog op. Ahh heeft het allemaal nog zin?

Heb 't gevoel dat het oude leintje toch al lang dood is :'(