Ik heb deze site ontdekt toen ik op zoek was naar een chat voor mensen als ik, mensen met een depressie/depressieve of negatieve gedachten. Ik vind deze site best goed, vooral het hele dagboek-idee. Maar goed, ik zal even wat meer vertellen over mezelf. Ik vertel nu wel al dat ik geen "gegevens" ga vrijgeven, ook niet mijn naam. Dat klinkt misschien raar, en een beetje mysterieus of zo, maar ik wil eerlijk kunnen zijn. Helemaal eerlijk, over alles, tegen iedereen en tegen mezelf, maar dan zonder dat iemand het weet dat ik het ben.
Maar goed, dat was een ingewikkelde uitleg om te zeggen dat ik onbekend zal blijven hier.

Ik ben nu 14 jaar, en lijdt al sinds mijn tiende aan een depressie. Dat klinkt misschien jong, en je denkt waarschijnlijk 'Hoe kan een tienjarige nu weten wat een depressie is?', maar geloof me, ik wist en weet het maar al te goed.
Ik ben nooit zoals de anderen geweest. Ik deed nooit wat anderen deden en wou nooit populair zijn, ik haatte het zelfs wanneer iemand me aankeek. Ik probeerde zo min mogelijk op te vallen, maar net daardoor viel ik op. En ik was altijd al volwassener dan de meeste kinderen van mijn leeftijd. Ik dacht na over het leven, maar ik bleef nog steeds kinds hoor. Ik speelde, ik deed raar, ik was een kind. Maar ik dacht heel vaak na over vanalles.
In het begin van de lagere school had ik nog vrienden, maar ze waren niet echt, hoe kon het ook anders, we waren 6...
Zij hadden nog niet door wat echte vriendschap was, terwijl ik naar iemand zocht die me begreep. Elk jaar begon ik serieuzer te worden, volwassener. En zij vonden me steeds raarder, anders, ... Toen ik 10 jaar was, was er niemand meer die om me gaf, ik had geen vrienden meer op school. Ik dacht nog steeds veel na over het leven, maar ook over de dood. En elke dag dacht ik meer en meer aan de dood dan aan het leven. Ik wou na een tijdje niet meer naar school, ik deed er alles aan om niet te hoeven gaan, maar mijn ouders lieten me toch gaan. Ik vertelde nooit al veel over school, maar toen echt niks. Ik wou niet dat iemand wist dat ik geen vrienden had, want hoe zielig klinkt dat wel niet?
Ik ging dus elke dag naar school met tegenzin, en wanneer ik thuiskwam ging ik naar mijn kamer, plofte ik me neer op mijn bed en huilde. Ik huilde ontzettend lang, maar altijd ontzettend stil. En na een tijdje besefte ik dat als ik dood zou zijn, niemand me zou missen, want niemand gaf immers om me. Maar niet veel later kreeg ik te horen dat mijn oom zelfmoord had gepleegd. Ik had hem nooit gekend, niet eens gezien. Het was mijn moeder's broer, maar ook zij had hem al meer dan 20 jaar niet meer gezien. Toch was ze dagen aan het huilen om haar broer. En toen realiseerde ik me dat zelfs al tonen mensen je niet dat ze van je houden, ze dat toch doen. Dus dat was wel een belangrijk moment in mijn leven. Anyway, een paar maand later hoorde ik Welcome To My Life en nog andere liedjes van Simple Plan. En hun teksten, ze omschreven zo goed hoe ik me voelde. Daardoor wist ik dat ik niet de enige was met die gevoelens. Die twee dingen hielden me in leven. Ondertussen ging mijn leven gewoon verder. Ik voelde me nog steeds slecht, maar ik had een steun, een steun die er niet eens echt was, maar er toch altijd was, als je me begrijpt... Nou goed, een jaar later hoorde ik When I Come Around van Green Day, en nog meer liedjes van hen. Ik vond ze goed, en dat is altijd zo gebleven. In april 2011 ontdekte ik Green Day Authority en Community. Ik werd een lid en nam een kijkje op de chat. Iedereen was zo vriendelijk, en al snel maakte ik vrienden. En naarmate ik hen beter leerde kennen, kwam ik erachter dat vrijwel iedereen daar depressief was/was geweest. Ze begrepen me, en dat deed deugd. Ik had het gevoel dat iemand me eindelijk begreep. GDC chat begon echter een soort verslaving te worden. Mijn vrienden daar betekenden alles voor me, en ik sloot me op in mijn kamer met mijn computer. Ik deed niks anders dan muziek luisteren en chatten met mijn enige vrienden. Toen leerde ik veel meer punk kennen en ook metal. Muziek speelde al veel langer een grote rol in mijn leven, maar nu helemaal. In de zomervakantie van 2011 was ik 2 weken naar Schotland. Daar hadden we wel wi-fi, maar mijn ouders lieten me niet vaak op de computer, dus ik had helemaal geen zin om te gaan.
*er is ondertussen weer wat gebeurd, ik schrijf hier later aan verder*