Soms heb ik van die donkere dagen dat ik denk: 'Het is nu gewoon beter om te gaan, te gaan van deze wereld' Altijd is er wel weer iets dat me tegen houd. Wel heel egoistisch als ik dat zou doen, of toch niet? Mensen roepen, kijk en luister naar je hart naar je lichaam, maar als ik daar nu naar kijk, kan ik er beter meteen mee stoppen! Het enige dat nog roept, blijf hier is mijn koppie, in mijn koppie zitten een aantal dingen die zeggen: 'Je kan niet weg gaan zonder je paarden en een aantal mensen' Het zijn vooral me paarden, die ik niet alleen achter wil laten, gek he eigelijk? Er zijn nog genoeg mensen die nog wel beter voor ze kunnen zorgen, maar toch doe ik het niet. Vaak sta ik voor die keuze, maar toch op het aller laatste moment denk ik aan mijn geweldige paarden, wat een toppers ze wel niet zijn. Dat ze altijd naar me zullen luisteren, en het niet door vertellen. Dat ze er altijd voor je zijn, altijd naar je hinnikken als je aan komt, elke dag op jou zitten wachten om wat leuks te doen! Dat is toch het mooiste dat er is? Ik hou echt van ze!
Ik durfde niemand meer te vertrouwen
Ik durfde op niemand meer te bouwen
Mensen doen me zoveel pijn
Terwijl ik alleen lief wil zijn
Ik heb altijd heel veel gegeven
Zodat ze beter konden leven
Maar op een gegeven moment zat niemand meer te wachten op mij
En stond ik weer alleen met niemand aan mij zij
Toen kwam ik jou tegen hier op de site
En ik dacht, er is toch nog iemand die me liefde kan geven
Ik leerde je steeds beter kennen
En er was iemand die me begreep dat was erg wennen
Ik was bang dat je weer weg zou gaan
En me in de kou zou laten staan
Maar nee je blijkt toch een goed mens
Iets waar ik al heel lang om wens
Dus ik dacht ik trek me stoute schoenen aan
En laat ik er maar voor gaan
Nu zou ik nooit meer zonder je kunnen
Want ik kan niet mijn leven alleen runnen
Nu sta ik niet alleen aan mijn zij
Jij staat er nu bij
Uit honderden mensen
Had ik niemand anders kunnen wensen
Ik ben dankbaar dat er er bent in mijn leven
Je hebt me al zoveel gegeven
Speciaal ben je, dat kan ik niet met 300 pennen beschrijven
Ik hoop alleen dat je voor altijd bij me zal blijven.
Ik hou van je!
--------------------------------------------------------
Ik heb dit voor iemand geschreven, die ik heb leren kennen hier op de chat! Ik wil de naam van de gene niet noemen, zei zal dit zelf wel lezen en dan erop reageren zoals zei dat wilt!
Het gevoel komt allemaal weer helemaal terug. Ik voel me zo verschikkelijk, alleen terwijl er genoeg mensen zijn, zo ontzettend verdrietig dat ik alleen maar woede aanvallen op mezelf krijg! Ik zie geen uitweg meer, de thuis situatie maakt het niet meer makkelijk voor me....... Ik voel me zo verdrietig... Ik wil niks meer..... er is maar 1 uitweg, maar die wil ik liever niet nemen..
inDepressie.nl is onderdeel van Lasac | (c) inDepressie 2008-2009 | Alle rechten voorbehouden
Bij gebruik van de website gaat u akkoord met de algemene voorwaarden
Bekijk de links naar andere websites