Ja dagboek jou heb ik even nodig om op te schrijven! Ik heb maar 1 wens.. ik wil slapen en dan nooit meer wakker worden.
soms denk ik echt waarvoor leef ik nog?????????? maar ik ben toch te laf om er een einde aan te maken en wil m'n familie dat verdriet ook niet aandoen.
En m'n katje..
maar ik heb ook helemaal geen zin meer om te vechten tegen die depressie want ik win toch nooit. Dus ik zie die therapie die er ooooit aankomt (hoe ver zal ik dan al gezonken zijn? ) ook helemaal niet zitten want dat wordt toch niks. ik vind het ook een last om iedere keer m'n problemen bij een ander te bezorgen, ook al is het hun beroep. Ook al heeft de maatsch. werker het liefst dat ik dat wél doe. ik heb mezelf dit aangedaan, ik beschadig mezelf omdat ik dat verdient heb! Ik wil niet meer eten omdat ik geen geluk verdien, omdat ik lelijk ben en ik mezelf moet straffen, straffen voor de persoon wie ik ben, terwijl ik daar ook niet voor gekozen heb. Soms denk ik, ik kan er toch ook niet aan doen dat ik geboren ben? Maar wwaarom heb ik dan nu dat zware gevoel..

Weet niet eens meer wat precies de reden was dat ik het deed..het gebeurde ineens, ineens had ik een hand pillen (pijnstillers) vast, weet niet eens meer hoeveel ongeveer, maar vlak nadat ik ze had ingenomen bekroop me een vreselijk angstgevoel.. net wilde ik nog dood, nu niet meer?!..of wel? Ik dacht..dit mag ik niemand aandoen en belde m’n moeder op en vertelde het, ze zei ik kom eraan we moeten naar het ziekenhuis (ze was niet eens boos) ik voelde me eigenlijk nog best goed en heb zelfs nog op m’n laptop gezeten.. toen m’n moeder kwam en ik ging lopen voelde ik me toch wel duizelig worden en kreeg ik hartkloppingen (misschien wel van de spanning) toen ik uit de auto wilde stappen bij het ziekenhuis voelde ik dat dag niet ging, ik was erg slap en zakte steeds weg volgens m’n moeder, zij moest me toen maar optillen. In het ziekenhuis hebben ze m’n maag gespoeld (waar ik niks van weet) ook moest ik voor observatie de volgende dag nog even blijven , toen pas werd ik weer wat helderder en besefte ik was ik nou gedaan had. Van het ziekenhuis moest ik meteen naar de huisarts, hij schreef me ‘seroxat’ voor en heb meteen een doorverwijzing voor een intake gesprek bij een instelling (noem uit anonimiteit de naam maar even niet) de intake is morgen al. Dan mag ik ook met de tabletten gaan beginnen. Ik moest deze dag eerst nog maar eens uitrusten zei de dokter. Morgen zal ook gekeken wordt welke therapie(en) het best zal zijn. Ik weet niet hoe ik me nu voel, afwezig en raar.. net of ik droom. Ik kan niet huilen, ik kan niet lachen en m’n hoofd is lijkt het stil gaan staan met gedachten. Alsof ik een enorme klap heb gehad. En er nu een stuk is wat nog slaapt.
Of er heel veel uitgeschakeld is en ik een robot ben.