lief dagboek, Dit vandaag maar naar spv-er gemaild... spijt nu, heel veel spijt. Maar ik kan het niet meer terugdraaien....

Ik krijg steeds meer het gevoel dat de grond onder mijn voeten wegglijdt. Alsof ik de controle aan het kwijt raken ben. Alles voelt zo angstig aan, ik weet niet welke kant het op gaat, het is een groot zwart gat met onzekerheid. Ik weet niet zo goed meer hoe ik dat moet handlen. Ik wil schrijven in de hoop dat het wat lucht geeft, alleen ik staar al enkele dagen naar een leeg vel en weet niet hoe ik er woorden aan moet geven. Alles zit op slot!
Het lijkt wel of ik totaal kwijt ben waarvoor ik ben begonnen met "vechten"... Ik probeer het me steeds te bedenken, maar wordt dan overspoeld met andere gedachtes.
Eigenlijk wil ik alles uit de weg gaan, al weet ik dondersgoed dat ik daar gewoonweg helemaal niks mee op schiet!
Begin steeds meer te merken nu ik controle wat aan het kwijtraken ben, dat ik dit ga zoeken in andere dingen. Ik wil mezelf pijn doen, (helpt maar voor even, en bereik er niks mee) ook met het eten probeer ik weer controle te zoeken. Nu een beugel waardoor het gewone eten niet zo gaat nog, en ik het uit de weg ga. Sindsdien komen er allemaal gedachtes naar boven en het lijkt nu net dat wanneer ik niet toegeef aan een "honger" gevoel, of wanneer ik dag doorgebracht heb met weinig voedsel en dan ook nog vloeibaar alsof dat me controle geeft, alsof het een stukje houvast is.
Het is een rommel in me hoofd, en ik weet niet meer hoe ik er handen en voeten aan moet geven. Alles spreekt elkaar tegen, het is om gek van te worden. En het gekke is dat ik geen idee heb waar die rommel uit bestaat. Het is alsof ik steeds verder van mezelf af kom te staan. Dat ik op een afstandje meekijk hoe ik eigenlijk mezelf de afgrond in werk.... Maar het lijkt of me niet kan bewegen, als ik totaal verlamd ernaar kijk en er niks tegen kan doen.
Het liefst ga ik niet meer na me werk... Dat voelt niet goed meer, ga met steeds meer tegenzin heen en daarbij zorgt het voor nogal wat stress want ik heb nog geen flauw idee waar ik aan toe ben. Straks een gesprek, het liefst bel ik deze af. Ik weet het geen optie, maar ik zou het liefst alles uit de weg willen gaan! geen confrontatie meer.
Ook durf ik niet meer te bellen naar het ggz, voor afspraken, ik heb al dagen met de telefoon in handen gezeten maar het lukt gewoonweg niet. Ik durf geen afspraken meer te maken, want als ik wel moet werken ofzo dan moet ik weer afbellen en dat voelt ook weer ontzettend slecht. En het is nu alsof ik voor de weg kies met de minste weerstand, niet bellen = geen afspraak = is niet over mezelf na te hoeven denken.
Maar het is helemaal niet wat ik wil!!! Ik weet dat ik het nodig heb, dat het ergens als een stukje houvast voelt. Maar waarom durf ik dan niet meer?!?!?
Ik weet dat als ik geen afspraken meer maak dat dan het einde zoek is.... dat ik dan helemaal niet meer weet wat ik doe, en dat dan al me houvast verloren is en dat verkeerde gedachtes nog meer omhoog komen.
Zucht het is een groot dilemma in mij.