*Zucht*
Maar weer eens een poging wagen tot van me af schrijven, alhoewel ik momenteel niet echt verwacht dat het zo heel veel zal gaan helpen. Er is teveel onrust, teveel onrust in mezelf. Continu de strijd aangaan met mezelf...
Blijf ik binnen vandaag, dat voelt veilig, kom ik geen anderen tegen, kan ik anderen niet tegenwerken (nouja behalve me ouders aangezien daar tijdelijk zit), kan ik niemand tot last zijn, kan ik geen verkeerder dingen zeggen, hoef ik niet bang te zijn wat anderen van me zullen vinden/denken...
Of ga ik er toch uit en zoek ik wat afleiding, dat voelt doodeng, heb er geen kracht meer voor, heb er totaal geen zin, ben ik eigenlijk te moe voor. Maar ik weet dat het beter is. Ik moet eruit blijven gaan, dat is het enige wat me nog enigzins op de been lijkt te houden behalve me werk dan.

Maar damn het wordt steeds lastiger, moeilijker om de afleiding op te zoeken :'(
Ik weet niet meer zo goed hoe ik me staande moet houden en hoe ik dit vol moet gaan houden.

Me moeder werd 50, normaal gesproken zou ik het gezellig vinden. Want dat betekende dat er een feestje zou zijn. Maar ik had er totaal geen zin in. Ik moest eerst werken, dus afleiding niet in de stress van thuis. Thuis gegeten daarna met me zusje naar een grote kledingwinkel hier, daarna thuis weer met visite :(
Alsof ik er zelf niet helemaal bij was heb ik het allemaal doorstaan. Want ik ben en voel me er half niet bij. Het voelt alsof ik alles doe op een automatische piloot, zonder gevoel, zonder mopperen zonder plezier.
En 's avonds weer gezamelijk gegeten en 's avonds ontzettend veel visite wat er kwam. Het was zo druk. Ik dacht langzaamaan gek te worden. Ik kon al dat lawaai niet verdragen, kon totaal niet genieten. Uiteindelijk maar flink wat wijn achterover geslagen.... Daardoor ging me uiteindelijk even ietsje beter voelen alhoewel ze erg hard aankwamen doordat zo moe ben.
Het enige wat kon denken, zie je wel er is wel een manier waarop me beter kan voelen en dat is door gewoon wat vaker een fles drank te openen. Maar ik weet ergens het is geen oplossing om me beter te gaan voelen.
Echter zie ik nu zeker redenen waarom mensen het wel doen, waarom me eigen vader het deed toen ik nog jonger was. (dit nu gelukkig niet meer aan de orde is, dit geloof wel veel impact op me heeft gehad toen).

Ik snap er niks van waar die gedachtes vandaan komen. Ik wil ze niet hebben, wil ze niet onder ogen zien. Ik wil gewoon weer leven, echt LEVEN!! Genieten van de zon, genieten van dingen doen met vriendinnen, van gewoon een avondje lekker thuis op de bank zitten.... Ik wil gewoon weer voelen, zoals ik dingen hoor te voelen!! Ik wil me vrolijk voelen wanneer ik vrolijk ben, ik wil verdrietig zijn als ik dat ben, ik wil boos zijn als dat aan de orde is enz. Maar het dat is al helemaal niet aan de orde. Want hoe moet ik weten hoe ik me wanneer moet voelen al ik zelf niet eens mijn eigen gevoelens ken?! Ik alles onderdruk en alles lachend wegwimpel. Mensen uit omgeving niets aan me zullen merken, door me muurvaste masker!
Denk laatste tijd met enige regelmaat na over de dood... Hoe zou het zijn als er niet meer was. Maar ik weet het, het schiet niets op, er verandert niets door. Ik wil het niet eens!!! Ik wil gewoon alleen even rust in me hoofd!! :'( Even gewoon niks meer.

Ik zie op tegen de nachten. De laatste paar nachten nare dromen, dan wordt ik wakker dat me hart keihard bonkt van spanning... En het lijkt wel hoe minder ik slaap enzo hoe erger en meer die dromen komen.
Eindelijk kan ik dinsdagavond weer een slaappil innenem... Ze werken prima, maar het lijkt alsof ze de hele dag erna nog werken waardoor ik me enigzins een zombie voel. Maarja dan slaap ik in elk geval wel een nacht, een nacht waarin ik niet eerst een hele tijd wakker lig te kijken en een nacht waarin ik niet steeds wakker wordt.

Eigenlijk heb ik geen idee wat ik allemaal schrijf hier, soms ben ik net een vergiet!
Maar ik heb niet de puf om het na te lezen, te lezen wat ik geschreven heb. Geen puf om de typfouten eruit te halen, terwijl die zo fout voelen, want alles moet PERFECT zijn... Ik mag niet falen, ik moet volhouden.

*Zucht*

Dag dagboek,

Nog maar weer eens poging wagen tot wat schrijven.
Al menigmaal begonnen hier dag in dag uit, maar het lukte niet, schrijven wilde niet en had ik wat op kunnen schrijven durfde ik het niet te verzenden.
Na lang wachten kreeg ik dan eindelijk enkele weken geleden post van het GGZ.... en as maandag is het dan ook zover! Dan moet voor 1ste intake gesprek naar het GGZ hier. En sinds ik die brief in huis heb voel ik heel veel spanning in me, ben ik mega zenuwachtig en dwalen continu me gedachten af naar hoe dat gesprek zal gaan verlopen. Gelijk een gesprek met een psychiater. Dat voelt ontzettend bedreigend voor mij, maarja ik kan niet veel anders doen denk ik dan me eroverheen te zetten.
Het voelt als ik nu echt alle controle aan het verliezen ben. Ik weet niet wat me te wachten staat, ik weet niet wat ze gaan vragen, ik weet niet wat ze gaan zeggen en ga zo maar door... En dat ben ik juist nodig. Zodat ik me kan voorbereiden, zodat ik alvast kan bedenken wat ik zal gaan zeggen in dat eerste gesprek. Dat voelt een stuk veiliger voor mij, alsof ik dan nog een stukje controle heb, nog even de touwtjes in handen heb.
Maar helaas, ik kan niet anders doen dan me proberen rustig te houden tot maandag, want ik zal er toch niet achter komen wat er gevraagd of gezegd wordt!
Want wat verwachten ze van je in zo'n eerste gesprek?! Ik vertrouw mensen niet zo snel, dus zou nog voor geen miljoen gelijk alles vertellen, maarja aan de andere kant ben ik weer ergens bang dat het dan misschien wel de keuze van behandeling in de weg zal staan. Maar pffff.... al is die beste man nog zo aardig, nog zo betrouwbaar... ze kunnen toch niet verwachten dat ik in een half uur tijd zo even alles ga vertellen tegen een volstrekt onbekende man?!

Vanmorgen bezig geweest met de vragenlijst die ik in moest vullen! En damn wat was dat moeilijk en confronterend zeg!
Moeilijk om te beseffen dat ik dit over mezelf aan het invullen was, dat ik misschien voor het eerst een kritisch naar mezelf moest gaan kijken.
Maar wat een vragen zeg!! Allemaal vragen waarbij je kon kiezen tussen 5 antwoorden, en echt helemaal nergens kon je een toelichting geven :( Nergens kon ik aangeven wat ik bedoelde met een bepaald antwoord.
Wat nou als die psychiater het allemaal net verkeerd opvat zoals ik de vragen opgevat heb?! Straks stuurt hij me dan naar huis met de mededeling dat ze me daar niet kunnen helpen, dat ik me maar inbeeld dat ik me zo voel zoals ik me voel!
En wat nou als hij alles veel ernstiger interpreteert dan ik eigenlijk bedoelde?!
Het is nu grote warboel in me hoofd.... Misschien maak ik het wel erger dan het is... maar pfff ik voel me toch niet voor niets zo de hele tijd.
En dan hadden ze ook nog zo'n idioot systeem met via internet invullen... Dat wanneer je klaar bent met je vragenlijst dat hij zo ineens na de laatste vraag die je ingevuld hebt dat hij verzonden wordt *schrik*
Ik kon niets meer terug kijken!! Had nog teveel twijfel bij sommige antwoorden die ik gegeven had... Maar kan niks meer... Kom er niet meer op en kan het zelfs niet meer terug zien. :(

En sindsdien de vragenlijst verzonden is voel ik nog meer spanning opkomen... Krijg nog meer last van me maag en heb nog minder zin in eten dan ik al had de afgelopen tijd!
En dan komen er weer gedachtes naar boven die ik liever niet wil hebben.... Maar het voelt zo alsof ik dan overal van verlost ben.... En dat ik dan gewoon echt rust heb!
Rust in me hoofd, niet meer continu een strijd die ik naar mijn idee moet leveren... Moe zijn van het leven!
Maar ik probeer die gedachtes hard weg te drukken en er geen aandacht aan te schenken...
Maar het is wel heel erg moeilijk nu om ze weg te drukken!!

xxx