Zaterdag 12/02/2011

Weer een tijdje weg geweest maar deze keer kwam dat niet zozeer doordat het beter ging, maar simpelweg omdat ik het drukker had dan eerst en ik was moe. Nu ben ik nog steeds moe maar sinds een behoorlijke tijd ben ik weer een keer thuis aan het drinken en dat drukt de vermoeidheid als het ware naar de achtergrond. Dat gaat trouwens wel beter, het drinken. Ik drink veel minder. Ik heb ook niet zoveel geld meer. Dat is opzich eigenlijk wel vreemd aangezien ik nu aan het werk ben en vorige maand mijn eerste loon heb gehad en ik had in principe genoeg geld. Maar hoe makkelijker ik eraan kom, hoe makkelijker ik het weer uitgeef. Dat is trouwens een kwaal die niet alleen mij treft, ik hoor het ook van andere mensen. Maar dat lost het probleem nog niet op.

Ik weet eigenlijk niet eens wat ik verder op moet schrijven. De deeltijdbehandeling die ik wilde gaan doen gaat niet door, want ik red het niet met werk. Het minimale aantal dagen is drie, dus dan houd ik nog drie dagen over om te werken en dat is echt een minimum. Dan zou ik het qua geld net redden, maar waarschijnlijk wel iedere week doodmoe zijn. En dat zie ik niet zo zitten. Opname zat er sowieso al niet meer in omdat één van mijn problemen mijn afhankelijkheid is - van mijn vriend, van de plaats(en) die ik ken, van de mensen die ik ken, etc. Als ik maar op bekend terrein ben, gaat het al beter met me dan wanneer ik dat niet ben. En opname zou dan weer zo'n grote verandering zijn dat dat 'm ook niet gaat worden. Het enige dat er nu nog over is, is gewoon op een vast tijdstip iedere week een gesprek met een psych. Of dat dan diegene is die ik nu ook heb, weet ik niet. Maar om heel eerlijk te zijn ben ik met dat allemaal nu helemaal niet zo heel erg bezig. Ik probeer op dit moment meer om de dingen die ik heb goed door te komen, dan om er nog eens nieuwe dingen bij te halen. Ik werk nu gemiddeld vier dagen in de week, ik moet elke dag nadenken over wat ik eet en het vervolgens nog zien klaar te maken ook (hoewel ik echt niet veel kook en er ook een vrij grote hekel aan heb), als ik vrij ben doe ik de was en/of de afwas, en hoewel ik wel weet dat dat als een aardig relaxt leventje klinkt voelt het niet echt zo. Andere dingen die ik moet doen komen er simpelweg niet van omdat ik ze vergeet omdat ik bezig ben met wat ik verder nog moet doen. Ik kan het niet echt uitleggen, het voelt niet eens alsof ik het druk heb alleen het lijkt wel zo. Terwijl ik weet dat het in de ogen van menigeen niet zo is.

Ik voel me eigenlijk best alleen. Niet dat ik denk dat ik me beter zou gaan voelen als ik gezelschap had. Maar daardoor voel ik me niet minder alleen. Maargoed, ik kan nu tenminste alleen zijn. Ik kon altijd al alleen zijn, heel goed zelfs. Ik ben mijn hele leven al graag alleen en dat is nog steeds zo. Met uitzondering van één persoon, sinds 2,5 jaar, mijn vriend. Ik werd er zelfs zo ongelukkig van dat ik tijdens mijn studie doordeweeks niet bij hem was, dat ik met die opleiding ben gestopt. Maar tegenwoordig vind ik het soms wel fijn als hij er niet is. Dus in die zin ben ik al vooruit gegaan. Soms vind ik het wel fijn om even alleen thuis te zijn. Maar niet te lang.

Het voelt eigenlijk alsof ik op het moment alleen maar stil sta. Ik ga op geen enkel vlak vooruit. Ik leef mijn leventje zoals het nu is, en over een paar maanden is het waarschijnlijk nog hetzelfde en dan leef ik het nog steeds zo. Maar dat klinkt verkeerd, ik ben pas achttien, zou ik niet vooruit moeten gaan? Aan de andere kant begin ik in september wel weer met een opleiding. Ik hoop wel dat ik deze opleiding afmaak, want als ik dat niet doe heb ik simpelweg geen diploma en dan kan ik niet nog een keer opnieuw beginnen want dat is te duur. Het is te hopen dat ik later niet al te slimme kinderen krijg, want dat maakt het hebben van kinderen wel direct een stuk duurder. Maar die kans is niet zo groot.

Ik ga er vandoor. Slapen. Morgen mag ik weer fijn werken.