Woensdag 08/12/2010

Het gaat echt niet zo goed.. Ik ben uitgeput. Ookal slaap ik veel, ik ben echt de hele dag door zooooo moe.. En ook echt ziek aan het worden..

Ondertussen ben ik dus ook terug ermee begonnen mijzelf te snijden.. Weeral een zorg erbij..maar het is gewoon sterker als mijzelf..
In mijn hoofd is het gewoon 1 negatieve warboel, ik kan niks meer goed onthouden, ik heb geen evenwicht meer... Ik denk de hele dag zo negatief en ik vind het moeilijk om een lach op mijn gezicht te blijven toveren.. Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen..
Het CGG geeft er dus niet echt iets om hoe het met mij gaat en binnen 2 weken, moet ik het 2 weken zonder hulp stellen..

Weet je wat dus echt wel erg is.. Ik praat niet meer op het JAC maar zij maken zich wel zorgen om mij, omdat ik de laatste tijd zo weinig mail en minder opene enzo ben.. Dus nu krijg ik vaak zelf mailtjes van het JAC over hoe het gaat.. En dan het CGG dat mij wekelijks ziet en ziet en hoort dat het minder gaat, die maken er gewoon niets uit..
Ik had dus echt op het JAC moeten blijven he, daar geven ze er wel iets om..

En dan nu met de stress over school.. Ik ga niet meer naar school, maar ik heb na de kerstvakantie wel examens en ik weet niet wat ik ermee moet doen.. Ik kan die examens niet.. Het CGG maakt er volgens mij echt niets uit of ik naar school ga onwettig of niet.. Ik heb al 5 keer gevraagd ofzo of ze een attest wil maken voor mijn school, alleja een briefje, maar dat doet ze dus echt nooit he.. Dus nu ben ik maar altijd onwettig afwezig en haal ik op alles 0 omdat ik er niet ben enzo..

Ik vraag mij echt zo vaak af, waarom ik de moeite doe om te blijven volhouden.. Niet voor mezelf, maar voor wie dan?? De mensen die om mij zouden te horen geven en die mij zouden moeten steunen, helpen of whatever doen het allemaal niet.. Weet je dat vriendinnen van mij, mij een aanstelster en een aandachtzoekster vinden.. Ik heb nog maar 1 echt goede vriendin aan wie ik gelukkig wel iets heb, maar zoveel zie ik haar niet..
Mensen snappen gewoon niet dat je zo slecht voelen, zo je leven kan bepalen.. Anderen snappen niet dat ik niet de dingen zomaar kan die zij kunnen.. Ik kan bv niet meer naar de bioscoop gaan, omdat ik het harde lawaai enzo niet meer aankan.. Ik kan niet naar school gaan, omdat het gewoon niet meer gaat..
En in het begin zeggen mensen wel ik snap het en ik begrijp je, maar na een tijdje zijn ze het beu dat je niet verandert en zo slecht blijft, dat ze je laten stikken.. Mensen kunnen mij ook niet begrijpen, dus ze moeten niet zeggen dat ze mij begrijpen.. Ze kunnen het zich inbeelden, maar begrijpen zullen ze het nooit..

Ik heb echt al dagen zin om te wenen, maar ik laat mijzelf nooit wenen.. Ik voel mij gewoon echt zo slecht, en ik voel mij zo alleen. Er is niemand die ook maar de moeite doet om zijn hand uit te steken om mij proberen uit de put te helpen. De meeste mensen duwen je er alleen maar dieper in. En ooit zal de put zo diep zijn he..
Maarja, who cares..