Vandaag was niet zo'n leuk dagje.. Ik voelde mij best wel goed tot ik naar het CGG moest.
Het CGG vond ik niet zo fijn. Kreeg ik eerst al te horen dat ik er niet zo goed uitzag, wat wil je, als je ziek bent en doodop..

Het ging over het dansen enzo dat ik de lat voor mijzelf niet zo hoog mag leggen, omdat ik van mijzelf geen fouten mag maken. Ik moet proberen als ik zo bv denk van dat ik geen fouten mag maken, omdat ik dan niet goed kan dansen, moet ik mij eens inbeelden dat als een danser die op topniveau danst dat die ook fouten maken, maar dat die dan nog wel goed kunnen dansen.

En met de ruzies thuis dat ik zoveel mogelijk ze maar moet vermijden. En dan begon ze over de dingen met mijn papa nog eens vragen te stellen, super onverwacht.

Het ging over de kerstvakantie, want met de kerstvakantie is ze er 2 weken niet, en moet ik de 2 weken zonder hulp overbruggen. Dat zie ik langs de ene kant toch niet zo zitten..

En over de opname dat we volgende week er wel eens over zouden praten, want dat we erover moeten blijven praten omdat het iets is wat nog moet komen en iets is wat nog niet voorbij is.. Maar ze weet dus ook al niet eens hoe lang de wachtlijst is..
Eigenlijk hebben we vandaag niet echt over de opname gesproken.

Ik zei aan het begin van het gesprek dat het niet zo goed ging en ze heeft niet eens gevraagd hoe ik denk de komende week te overbruggen en gevraagd of dat wel zou lukken.. Gewoon maar weer tot volgende week. En een week duurt echt wel lang..
Ik heb echt niks gehad aan dat gesprek van vandaag.. Gewoon pure tijdverspilling.. Zo hoort het toch niet te zijn?? Ik zou mij beter moeten voelen na zo'n gesprek of op zijn minst een beetje opgeluchter, maar ik voel mij alleen maar verdrietig, boos, slecht, ongehoord en onbegrepen..

Pfff alles is gewoon zo stom en zo moeilijk..

Een rode kras op mijn arm,weerspiegelt mijn verdriet,
de dingen die niemand ziet.
Het weerspiegelt alles wat ik denk of voel,
elke gedachte en elk gevoel.
Een teken,een signaal,
dat ik van deze wereld baal!