Een baaldag vandaag, alweer. Gisteren ging het iets beter, maar vandaag was weer een ramp. Ik voel me waardeloos, doe niets, wil niets, en zie het niet meer zitten. Ik ben nu een week ziek thuis, 5 dagen begonnen met medicijnen... de eerste 3 weken zijn het zwaarst, dus nog ruim 2 weken te gaan. Geen idee hoe ik het moet gaan doen. Elke dag alleen thuis is een ramp. Niets om te doen, niets willen doen (alleen de tv en mijn computer), maar weten dat iets doen je afleidt. En het ergste, geen mensen om je heen, de hele dag alleen zitten, daar word ik echt gek van. Maar ja, wat moet ik dan?? Ik heb geen vrienden dicht in de buurt, dat krijg je als je samen nieuw wilt beginnen en geen auto hebt(niet dat ik deze week mag rijden, maar toch...). Dit is zo waardeloos.
Het leven lijkt zo zó zinloos, tegelijk weet ik dat het volhouden is, dat het nu minder gaat, maar als het goed is en de medicijnen doen wat ze moeten doen...maar of ik daarop kan wachten??? Ach, ik heb weinig keus, ik kan moeilijk dood gaan...

Weer een onrustige nacht...de eerste paar uur wel goed, daarna een paar uur liggen draaien en steeds wakker, toen weer een paar uur goed en om 7.00 wakker geworden uit onrust. En vandaag kan ik niet heel lang blijven liggen, ik ben benieuwd hoe dat gaat, ben nu al moe.
Maar goed, naar mijn ouders en ben absoluut niet van plan de schijn op te gaan houden. Dat heb ik daar lang genoeg gedaan, het wordt tijd dat ze echt gaan zien wat de depressie doet en dat er serieus iets is. Mijn moeder is weg, voor mij wel lekker, maar tegelijk....eigenlijk wil ik juist haar confronteren, maar goed, je kan niet alles hebben. Ik hoop dat het een beetje goed gaat en niet te frustrerend word, maar erger dan de afgelopen dagen alleen kan het misschien ook niet worden. En als het dat wel wordt....dan heb ik weer een hele week om bij te komen :(

Vanochtend opgestaan met zowaar een beetje zin. Voor het eerst sinds het begin van de medicijnen, voor het eerst sinds mijn echte terugval, ongeveer 2 maanden terug...voor het eerst zie ik de zon en kan me de warmte indenken (ook al vriest het nog bijna buiten) voor het eerst ga ik straks boodschappen doen, omdat het ook wel lekker is en niet alleen stoicijns omdat het moet. Hoe dat ineens zo komt?? Wie zal het zeggen?? Medicijnen, het bezoek dat ik krijg, de rust....we´ll never know, maar wat ik wel weet is dat ik me vandaag even iets beter voel en dat ik daar het beste van wil maken. En morgen?? Waarschijnlijk gewoon weer als gister, ik vrees het ergste, maar vandaag is vandaag en natuurlijk, ik blijf depressief, maar ik ga een beetje kunnen doen wat ik voorheen kon, zonder van alles ontzettend moe te zijn, ik ga een beetje kunnen genieten en vanavond misschien zelfs een beetje tevreden terug kunnen kijken. Ik ben bang te positief te zijn, bang dat vandaag dan toch tegenvalt, maar nu voel ik een sprankje hoop, een sprankje licht in het donker, een sprankje positieviteit in een duistere wereld en daar ga ik maar even blij mee zijn. (Voor zover ik dat kan)