Nee ik voel me vandaag echt niet goed.
maar erg rot.
heb aan bepaalde mensen in me omgeving aangegeven dat ik er door heen zit,dat is al een hele stap voor mij.
Helaas weinig begrip..
zelfs me eigen vriend lijkt er niet naar te willen luisteren.
Er niet voor me te willen zijn.
ik voel me erg eenzaam op het moment, vandaar dat ik hier weer even ben..

heb eigenlijk even advies nodig..
hoe vertel ik aan m'n vriend..hoe kan ik zeggen..uitleggen..
dat ik "anders" ben hoe kan ik iemand vertellen van me angsten.. ben zo bang voor de onbegrip.. een voorbeeld: Hij vraagt me mee naar een feest waar ik niemand ken.. - gedachtens:wat zouden ze van me vinden? ik kan beter maar neit gaan. Nee als ik niet ga word ie boos, stel dat z'n vrienden me niet mogen?etc.- Hoe leg ik uit dat ik doodsbang ben..van wat er gezegt word ,wat er word gedacht... hoe zeg ik dat ik liever weg kruip in bed....

hoop dat iemand me antwoord(en) kan geven..

veel Liefs .

Nu ben ik 19 jaar en niet veel veranderd.
vindt het moeilijk te zien hoe iedereen om me heen door gaat.
"normaal " is.
geconfronteerd worden met het feit dat ik nooit genezen zal doet pijn.
altijd moeten na denken of ik iets red of niet.
afspraken afzeggen waar je je op verhuigt hebt , wat fibromyalgie weer verprutst.
slapeloze nachten of juist extreem veel slapen.
het zorgt er voor dat ik zelf soms maar amper me bed zelfstandig uit kan komen.
Hoe moet dat met mijn toekomst? zal ik ooit een baan vinden/aankunnen?
en kinderen zou ik het ouderschap aan kunnen?
het is wel een diepe wens van me om kinderen op de wereld te zetten.
En hoe dan ook gaat dat zeker gebeuren.. al is de kans er dat 1 van me kinderen het ook kan krijgen.....

Een dagje winkelen harstikke leuk hoor maar ik kom gebroken thuis en de dag er na kan je me opvegen.
Stappen ja dat vind ik erg leuk even lekker dansen totdat je zoveel pijn hebt en je wel naar huis móet.
Laat staan de dag erna teveel pijn en ontzettend moe. dat weet ik van te voren maar dat is dan me eigen keus.
fibromyalgie waaorm ben je toch in mijn leven gekomen, jij zorgt ervoor dat ik niet kan doen wat ik wil.
toch heb ik het leren accepteren hoe moeilijk dat ook is.
tuurlijk heb ik nog dagen dat fibromyalgie me omlaag haalt
en dat ik baal en me ontzettend schuldig voel wanneer ik een afspraak moet afzeggen.
ik denk dat dat gevoel ook niet zal veranderen.
toch heb ik door de jaren heen wel geleerd er mee om te gaan je moet wel.
probeer ik me energie te verdelen en zoveel mogelijk rust te nemen tussendoor op een dag.

de vermoeidheid is ook zwaar, ik zal nooit heerlijk uitgerust wakker worden.
Nee ik kan zoveel slapen als ik wil maar uitgerust ben ik nooit.
Ik ga doodmoe slapen en ik word ook weer gebroken wakker.
Bah wat heb ik een hekel aan de ochtend, ik voel dat me spieren stijf en pijnlijk zijn..
ook had ik nog wel door kunnen slapen want ik bent nog zo moe.
dus neem ik maar eerst een hele warme douche om op gang te komen.
maar goed ook dat hoort bij FM .

dit waren maar een aantal dingen die lastig zijn aan FM.

de onbegrip over me FM dat doet ook pijn.
je verteld het iemand en ze zeggen : goh jeetje.
en durven eigenlijk niet verder te vragen . graag heb ik dat mensen interresse tonen.
Laten blijken dat ze het proberen te "begrijpen" .
helemaal begrijpen zal niemand het doen alleen mensen met FM zullen dat doen.
ik hoef geen medelijden maar wat medeleven zou fijn zijn.