Dinsdag 16 februari 2010

Ik heb slechts een keer eerder zo diep gezeten als nu, en toen liep t nog goed af.
Ik ben tot weinig meer in staat, ben slechts bezig met de gedachte " stap ik eruit of niet ". Ergens wil ik t niet, maar zo verder leven is ook geen optie voor me. Ik kan t allemaal niet meer handelen, ik zie geen uitweg meer. het makkelijkst lijkt het om eruit te stappen maar de gedachte aan degene die achter gaan blijven weerhoud me er tot nog toe van, als ik mijn eigen zin had gedaan had ik dit niet meer kunnen vertellen en was ik al weg geweest. ik ben moe....................... eigenlijk zit ik hier maar te wachten op de dingen die gaan komen, ik geef mezelf over aan de tijd lijkt het, de tijd beslist voor mij wat er gaat gebeuren. ik durf zelf geen beslissing te nemen. ik lees net enkele verhalen van nabestaanden op http://www.zelfmoord.nl/memoriam.php, en dat schudt je dan toch wel even wakker. Maar ik zit hier nog steeds en het enige wat er is veranderd is dat het weer iets later is geworden. Ik heb zoveel in me, maar toch zo weinig zin om nog door te gaan. Het is het gebrek aan liefde, echte liefde, iemand om alles mee te delen wat me opbreekt. komt er nog een morgen voor mij??..............